தொலைபேசியை எடுப்பதற்கு முன் இருக்கும் அந்த ஒரு நிமிடம்

தனியாக அமர்ந்துகொள்வதற்கும், தொலைபேசியை எடுப்பதற்கும் இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளி (interval) இருக்கிறது. அது ஒரு கணம் மட்டுமே நீடிக்கலாம். காபி வந்துவிட்டது. ரயில் இன்னும் வரவில்லை. நாம் குறிப்பாக எதையும் செய்ய வேண்டியதில்லை. ஆனால், எதையும் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லாதிருப்பதே எதிர்பாராத விதமாகக் கடினமாகத் தோன்றுகிறது.

தொலைபேசி உடனடியாகச் செய்யக்கூடிய ஒரு வேலையை (immediate task) நமக்கு வழங்குகிறது. ஒரு செய்தியைப் பார்க்கலாம், ஒரு செய்தித் தலைப்பைத் திறக்கலாம், ஒரு புகைப்படத்தைப் பெரிதாக்கிப் பார்க்கலாம். அறை குளிராக இருக்கும்போது மேலங்கியை எடுத்துக்கொள்வது எவ்வளவு இயல்பானதோ, இந்த அசைவும் அவ்வளவு எளிமையானது. நமக்கு அசௌகரியமாக இருப்பதற்கு, உடனடியாகக் கிடைக்கும் ஒன்றைக் கொண்டு பதிலளிக்கிறோம்.

இந்தக் காட்சியை பலவீனமான கவனத்தைப் (attention) பற்றிய ஒரு போதனையாக மாற்றிவிடுவது மிகவும் எளிது. மக்கள் தங்கள் தொலைபேசிகளை ஆழமாக வாசிப்பதற்கும், நட்புகளைப் பேணுவதற்கும், தங்களைச் சுற்றியுள்ள உடனடி சூழலில் கிடைக்காத துணையைத் தேடுவதற்கும் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஒரு திரை, ஒருவரின் நாளில் மிகவும் அர்த்தமுள்ள ஒரு பகுதியுடன் அவரை இணைக்கக்கூடும். ஒரு தொடர்பு (interaction) தொலைவில் நிகழ்கிறது என்பதற்காக அது அற்பமானதாகிவிடாது.

ஆயினும், அந்த இடைவெளியைப் பற்றி சிறிது ஆர்வத்துடன் கவனிப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கலாம். எதுவும் நடக்காதபோது, உண்மையில் எது அசௌகரியமாகிறது? சில நேரங்களில் அது தனிமையாக இருக்கலாம். சில நேரங்களில் அது களைப்பாக இருக்கலாம்; அல்லது தீர்க்கப்படாமல் இருக்கும் ஒரு எண்ணத்தைத் தவிர்க்கும் விருப்பமாக இருக்கலாம். சில சமயங்களில் எந்த அசௌகரியமும் இருக்காது. ஒரு செயலை நாம் இவ்வளவு அடிக்கடி செய்திருப்பதால், அந்தச் செயலைப் பற்றிய கேள்வியே உருவாகும் முன்பே கை நகரத் தொடங்கிவிடுகிறது.

இந்த சாத்தியங்கள் முக்கியமானவை. ஏனெனில் அவை வெவ்வேறு விதமான பதில்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. நட்பும் துணையும் தேவைப்படும் ஒருவருக்கு, கவனத்தைப் பற்றிய அழகான ஒரு விரிவுரை பெரிதாக உதவாது. ஏற்கெனவே பல கோரிக்கைகளால் திணறிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவருக்கு, அந்தக் கோரிக்கைகளிலிருந்து சிறிது விடுதலை தேவைப்படலாம். ஒரு பழக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வது கடினமாகிறது, அதற்குப் பயன்படும் பொருளை நாம் கவனமாக விவரிக்கிறோம்; ஆனால் அது நிறைவேற்றும் தேவையை (need) பற்றி அவ்வளவு கவனமாகப் பார்ப்பதில்லை.

தொலைபேசி, காத்திருப்பின் தன்மையையும் மாற்றுகிறது. ஒரு வெற்றிடமான ஒரு நிமிடத்தை முன்பு ஏதோ ஒரு விதத்தில் நாம் அனுபவித்தாக வேண்டியிருந்தது: கதவைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது, அருகில் நடக்கும் உரையாடலைக் காதில் வாங்கிக்கொள்வது, வேண்டுமென்றே முயற்சி செய்யாமல் ஏதோ ஒன்றை நினைவுகூர்வது. அந்த அனுபவங்கள் சலிப்பாகவோ, விரும்பத்தகாததாகவோ இருக்கலாம். ஆனால், அவை திட்டமிடப்படாத ஏதோ ஒரு இடத்திற்கும் நம்மை அழைத்துச் செல்லக்கூடும். இன்னும் சுவாரஸ்யமானதாக மாறாத ஒரு எண்ணத்திற்கு, அது சுவாரஸ்யமற்றதாக இருக்க அனுமதிக்கப்படும் சிறிது நேரம் தேவைப்படுகிறது.

வசதி நமக்கு அந்த இடைவெளிக்குள் என்ன நுழைய வேண்டும் என்பதை அதிகமாகக் கட்டுப்படுத்தும் வாய்ப்பைத் தருகிறது. அது உண்மையான ஒரு நன்மை. ஆனால், நாம் தேர்ந்தெடுத்திருக்க மாட்டோம் என்பதாலேயே முன்கூட்டியே எதிர்பார்க்க முடியாத அனுபவங்களுடனான சந்திப்புகள் (encounters) குறைவதற்கான வாய்ப்பும் அதற்கான விலையாக இருக்கலாம். ஒரு தற்செயலான உரையாடல் (accidental conversation), நாம் தேர்ந்தெடுத்த உரையாடலைவிட எப்போதும் சிறந்ததாக இருக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால், ஏற்கெனவே உருவான விருப்பங்களைச் (prior preferences) சுற்றியே ஒரு வாழ்க்கை முழுவதுமாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டால், அந்த விருப்பங்களே மாறுவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைந்துவிடுகின்றன.

நிகழ்காலத்தில் ஒரு புதிய முறையை முயற்சிப்பதற்காக நாம் கடந்த காலத்தை இலட்சியப்படுத்த வேண்டியதில்லை. எதைப் படிப்பது என்று தேர்ந்தெடுப்பதற்கு முன், காபி வந்து சேரும் வரை சில சமயங்களில் காத்திருக்கலாம். அல்லது, அந்தப் பயணத்திற்கு வேறொரு வேலையை ஒதுக்காமல், ஒரு ரயில் நிலையம் கடந்து செல்வதை அப்படியே பார்த்துக்கொண்டிருக்கலாம். இதன் நோக்கம் சுய தண்டனை (self-punishment) அல்ல; கவனிப்பதே (observation).

ஒருவேளை எதுவுமே நடக்காமல் போகலாம். அந்த இடைவெளியில் சலிப்பு (boredom) மட்டுமே இருக்கலாம். அதையும் கண்டறிவது பயனுள்ளதாக இருக்கலாம். ஒரு முறையாவது, நாம் எதற்காகக் கையை நீட்டுகிறோம் என்பதை அந்த நபரே தீர்மானிக்கும் அளவுக்கு, கை சிறிது நேரம் காத்திருக்கலாம்.

----------------------------------------------------------------------------------------------

By The Paragraph