தொலைபேசியை எடுப்பதற்கு முன் இருக்கும் அந்த ஒரு நிமிடம்
தனியாக அமர்ந்துகொள்வதற்கும், தொலைபேசியை எடுப்பதற்கும் இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளி (interval) இருக்கிறது. அது ஒரு கணம் மட்டுமே நீடிக்கலாம். காபி வந்துவிட்டது. ரயில் இன்னும் வரவில்லை. நாம் குறிப்பாக எதையும் செய்ய வேண்டியதில்லை. ஆனால், எதையும் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லாதிருப்பதே எதிர்பாராத விதமாகக் கடினமாகத் தோன்றுகிறது. தொலைபேசி உடனடியாகச் செய்யக்கூடிய ஒரு வேலையை (immediate task) நமக்கு வழங்குகிறது. ஒரு செய்தியைப் பார்க்கலாம், ஒரு செய்தித் தலைப்பைத் திறக்கலாம், ஒரு புகைப்படத்தைப் பெரிதாக்கிப் பார்க்கலாம். அறை குளிராக இருக்கும்போது மேலங்கியை எடுத்துக்கொள்வது எவ்வளவு இயல்பானதோ, இந்த அசைவும் அவ்வளவு எளிமையானது. நமக்கு அசௌகரியமாக இருப்பதற்கு, உடனடியாகக் கிடைக்கும் ஒன்றைக் கொண்டு பதிலளிக்கிறோம். இந்தக் காட்சியை பலவீனமான கவனத்தைப் (attention) பற்றிய ஒரு போதனையாக மாற்றிவிடுவது மிகவும் எளிது. மக்கள் தங்கள் தொலைபேசிகளை ஆழமாக வாசிப்பதற்கும், நட்புகளைப் பேணுவதற்கும், தங்களைச் சுற்றியுள்ள உடனடி சூழலில் கிடைக்காத துணையைத் தேடுவதற்கும் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஒரு திரை, ஒருவரின் நாளில் மிகவும் அர்த்தமுள்ள...