அறிவியலால் வழங்க முடியாததை மதம் நமக்கு என்ன வழங்குகிறது? | Stephen T. Asma

மதத்தை ஆதரித்துப் பேசுவது இன்று எளிதான காரியம் அல்ல. நாத்திகர்களும் அறிவுஜீவிகளும் மட்டுமல்ல, பொதுமக்களிடையேயும் நவீன வாழ்க்கையின் பெரும்பாலான துறைகளில் மதத்தின் மீதான மரியாதை குறைந்துவிட்டது. மேலும், அடுத்த தலைமுறையினர், சமீபத்திய வரலாற்றில் எந்த மதத்துடனும் தங்களை இணைத்துக்கொள்ளாதவர்களின் மிகப் பெரிய தலைமுறையாக உருவாகக்கூடும் என்று தெரிகிறது.

இந்த அதிருப்திக்கு சில நியாயமான காரணங்களும் உள்ளன: பாதிரியார்களும் மதகுருமார்களும் மேற்கொண்ட பாலியல் துஷ்பிரயோகங்கள் தொடர்ந்து வெளிச்சத்துக்கு வருவது; ‘மதநம்பிக்கையற்றவர்களுக்கு’ எதிராக நடத்தப்படும் ஜிஹாத் வன்முறைப் பிரச்சாரங்கள்; மேலும், பன்முகத்தன்மைக்கும் மதச்சார்பற்ற கலாச்சாரத்திற்கும் எதிராக சில கிறிஸ்தவக் குழுக்கள் காட்டும் பகைமை.

இவ்வாறு தவறான நடத்தைகளும், அவற்றைச் சுற்றியுள்ள எதிர்மறையான செய்திகளும் ஒன்றிணைந்து, “மனித முன்னேற்றத்திற்காக நாம் செய்யக்கூடிய மிகச் சிறந்த செயல், மதநம்பிக்கைகளைப் படிப்படியாகக் குறைத்து, முடிந்தால் முற்றிலுமாக ஒழிப்பதே” என்ற பரிணாம உயிரியலாளர் இ. ஓ. வில்சனின் கருத்தை பலரும் ஏற்றுக்கொண்டு மீண்டும் கூறும் நிலையை உருவாக்கியுள்ளது.

மதத்தில் உண்மையாகவே பல பிரச்சினைகள் இருப்பதை நான் மறுப்பதில்லை. வரலாற்று ரீதியாக, எனக்கும் மதத்தின் மீது ஐயப்பாடு இருந்திருக்கிறது. இருந்தாலும், மதத்தை முற்றிலுமாக ஒழிக்க வேண்டும் என்ற அந்தக் கருத்தை நான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. உண்மையில், நமக்கு இன்னும் மதம் தேவை என்று இங்கே வாதிட விரும்புகிறேன். அந்த வாதத்தைத் தொடங்க ஒரு சிறிய சம்பவத்தைச் சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.

ஒருநாள், ஒரே கடவுள் நம்பிக்கையின் (ஏகதெய்வக் கொள்கையின்) தர்க்க முரண்பாடுகளைப் பற்றி, சற்றே தற்பெருமையுடன் பல்கலைக்கழக மாணவர்களிடம் விரிவுரை ஆற்றிய பிறகு, மிகுந்த கூச்சத்துடன் இருந்த ஒரு மாணவன் என்னை அணுகினான். பதற்றத்துடன் திக்கித்தடுமாறி அவன் பகிர்ந்துகொண்ட கதை மிகவும் மனதை உருக்கியது. அந்தக் கதை, மதத்தைப் பற்றிய என் சொந்த நம்பிக்கைகளையும் முன்னறிவுகளையும் மெல்லமெல்லக் கலைத்தது.

ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தனது மூத்த சகோதரர் கொடூரமாகக் கத்தியால் குத்திக் கொலை செய்யப்பட்டதாக அவன் கூறினான். தாக்குதல் மிகுந்த மிருகத்தனமாக இருந்தது; அவரது உடலும் சிதைக்கப்பட்டது. அந்தக் குற்றத்தைச் செய்தவர் ஒருபோதும் பிடிபடவில்லை.

அந்தச் சம்பவம் என் மாணவனையும், அவனது தாயையும், சகோதரியையும் முற்றிலுமாகச் சிதைத்துவிட்டது. அதற்குப் பிறகு அவனது தாய் கடுமையான மனச்சிதைவுக்கு ஆளானார். ஆனால், கொலை செய்யப்பட்ட தனது மகனை மறுமையில் மீண்டும் சந்திப்பேன், அங்கே அவனது உடல் முழுமையாக மீட்கப்பட்டிருக்கும் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை அவரைத் தாங்கியது. அந்த நம்பிக்கையும், மகனின் மரணத்திற்குப் பிறகு தேவாலயத்தில் அவர் பங்கேற்ற மதச் சடங்குகளும், அவரை முடக்கிவிடும் துயரத்தின் விளிம்பிலிருந்து மெதுவாக மீட்டன. தனது மற்ற இரு பிள்ளைகளான என் மாணவனையும் அவனது சகோதரியையும் தொடர்ந்து வளர்க்கும் மனவலிமையையும் அவை அவருக்குக் கொடுத்தன.

ஒரு வழக்கமான நாத்திகரின் பார்வையில், இவை அனைத்தும் பகுத்தறிவற்றதாகவே தோன்றும்; ஆகவே ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாகவும் கருதப்படும். நம்பிக்கைகள் வெறும் ஏக்கத்தின் மீது அல்ல, ஆதாரங்களின் மீது அமைய வேண்டும் என்று நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது. அறிவியலில் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ள பகுத்தறிவு அளவுகோல்கள் இல்லையென்றால், நாம் அனைவரும் குழப்பத்தை நோக்கிச் சரிந்து, அறிவொளிக் காலத்திற்கு முந்தைய இருளுக்கே திரும்பிவிடுவோம் என்றும் எச்சரிக்கப்படுகிறது.

மதம் பகுத்தறிவுக்கு ஏற்றது என்று நிரூபிக்க நான் முயற்சிக்கப் போவதில்லை. உண்மையில், அது முழுமையாகப் பகுத்தறிவானதல்ல. ஆனால், அதில் பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாத அம்சங்கள் இருப்பதாலேயே அது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது, மதிப்பற்றது, அல்லது கோழைத்தனமானது என்று சொல்ல முடியாது என்பதைத்தான் நான் வாதிட விரும்புகிறேன். ஒருவேளை, அதன் வலிமையே அந்தப் பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாத தன்மையிலிருந்து தோன்றியிருக்கலாம்.

மனித மூளை, வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் உருவான பல செயல்முறைகள் ஒன்றாக இணைந்த ஒரு சிக்கலான அமைப்பு. பரிணாம வளர்ச்சியில் மிகவும் பழமையான ‘ஊர்வன மூளை’ (உடல் இயக்கங்கள், போராடு அல்லது தப்பி ஓடு என்ற உள்ளுணர்வு), அதன்பின் உருவான ‘லிம்பிக்’ அல்லது ‘பாலூட்டி மூளை’ (உணர்ச்சிகள்), மேலும் சமீபத்தில் பரிணாம வளர்ச்சி பெற்ற ‘நியோகார்டெக்ஸ்’ (பகுத்தறிவு) ஆகியவை அதில் அடங்குகின்றன.

மந்திர நம்பிக்கைகளையும், ஆதாரமற்ற கூற்றுகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருப்பதால், மதம் பகுத்தறிவுச் சிந்தனையைக் கலக்குகிறது. ஆனால் அதே நேரத்தில், அது அச்சங்களைத் தணித்து, ஆழமான ஏக்கங்களுக்கு பதிலளித்து, ஒருவருக்கொருவர் கொண்ட விசுவாச உணர்வை வலுப்படுத்துவதன் மூலம் உணர்ச்சிமிக்க மனதிற்கு ஆறுதலையும் ஊட்டத்தையும் அளிக்கிறது.

Jaak Panksepp, Antonio Damasio, Kent Berridge போன்ற முன்னணி நரம்பியல் அறிஞர்களும், Mark Solms போன்ற நரம்பியல்–உளப்பகுப்பாய்வாளர்களும் கூறுவதன்படி, நமது மனம் முதன்மையாக அச்சம், கோபம், பாலியல் வேட்கை, அன்பு, துயரம் போன்ற தொன்மையான உணர்ச்சி அமைப்புகளால் இயக்கப்படுகிறது.

இந்த உணர்ச்சி சக்திகள் பரிணாம வளர்ச்சியின் பயனாக உருவானவை; அவை நம்மை உயிர்வாழ உதவுகின்றன. ஆனால் அதற்கு அவை சரியான முறையில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டும். அதாவது, உயிர்வாழ்வுக்குத் தேவையான செயல்களைச் செய்யும் அளவுக்கு அவை வலிமையாக இருக்க வேண்டும்; ஆனால் நம்மையே ஆட்கொண்டு, மனநரம்புக் கோளாறுகளுக்கும் சூழலுக்குப் பொருந்தாத நடத்தைகளுக்கும் வழிவகுக்கும் அளவுக்கு மிகைப்படக்கூடாது.

என் வாதம் இதுதான்: அறிவியலால் முடியாத வகையில், நமது உணர்ச்சி வாழ்க்கையை நேரடியாகத் தொடும் வழியை மதம் வழங்க முடியும். இயற்கையின் பிரம்மாண்டத்தைப் பார்த்து வியக்கும் உணர்வை அறிவியல் நமக்குத் தர முடியும் என்பது உண்மை. ஆனால் மனித வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பல துயரங்களுக்கு, அறிவியல் மட்டும் போதுமான ஆறுதலை வழங்க முடியாது. ஒவ்வொரு வகையான மனவேதனைக்கும், அதற்கேற்ற விதமான மீட்பு தேவைப்படுகிறது.

மதத்தை அதன் ஒழுக்கப் பங்களிப்புக்காகவோ, நாகரிகத்தை உருவாக்கிய சக்தியாகவோ பாராட்டிய முந்தைய மதச்சார்பற்ற சிந்தனையாளர்களைப் போல அல்லாமல், நான் வேறொரு காரணத்திற்காக மதம் இன்னும் தேவையானது என்று கருதுகிறேன். காலத்தின் சோதனையைக் கடந்து வந்த, மனித உணர்ச்சிகளை சமநிலைப்படுத்தும் ஒரு நடைமுறை வழிமுறையாக மதம் செயல்படுவதால்தான் அது இன்னும் நமக்குத் தேவைப்படுகிறது.

நிச்சயமாக, ஆன்மிக உணர்வுகளுக்கு ஒரு இருண்ட பக்கமும் இருப்பது நன்கு பதிவுசெய்யப்பட்ட உண்மை. மதத்தின் உணர்ச்சி உலகம், பல நேரங்களில், அளவுக்கு மீறிய நாடகத் தன்மையை நோக்கிச் சாய்கிறது. ‘நன்மை–தீமை’ என்ற இருமைச் சித்திரங்களை மதம் இன்னும் எளிதாகப் பயன்படுத்துகிறது. மேலும், ஆண்மைக் கோபத்தால் தூண்டப்படும் பழிவாங்கும் கற்பனைகளுக்கும் வன்முறைக்கும் அது சில சமயங்களில் இடமளிக்கிறது.

இத்தகைய தீவிர மதவெறி மறுக்க முடியாத அளவுக்கு ஆபத்தானது. இருந்தாலும், வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில் அன்றாட வாழ்வாதாரத்திற்காகப் பாடுபடும் பெரும்பாலான சாதாரணக் குடும்பங்களுக்கு, பெரும்பாலான மத மரபுகள் நடைமுறையில் உதவிகரமாகவே இருக்கின்றன.

உதாரணமாக, மதச் சடங்குகள் துயரத்தில் இருப்பவரை நமது மிக முக்கியமான ஆதாரமான—மற்ற மனிதர்களால்—சூழச் செய்கின்றன. மற்ற பாலூட்டி உயிரினங்களைவிடவும், மனிதர்கள் பிறரை மிகவும் சார்ந்தே வாழ்கிறார்கள். இது வளங்களையும் திறன்களையும் பெறுவதற்காக மட்டுமல்ல; மனநலத்துடன் நன்றாக உணர்வதற்கும் அவசியமானது. எனது உயிர்வாழ்வைப் பொறுத்தவரை, நன்றாக உணர்வது என்பது நன்றாகச் சிந்திப்பதைவிட முக்கியமானது.

மதப் பழக்கவழக்கங்கள், உளவியல் நலனை மேம்படுத்தக்கூடிய ஒரு சமூகத் தொடர்பு முறையாகச் செயல்படுகின்றன. நாம் நேசித்த ஒருவரை இழந்தபோது, மதம் சடங்குகள் மற்றும் நம்பிக்கைகள் வழியாக ஒரு சிகிச்சைத் தளத்தை வழங்குகிறது. அது ஆக்ஸிடோசின், உடலில் இயற்கையாக உருவாகும் ஓபியாய்டுகள் (internal opioids), டோபமைன் போன்ற வேதிப்பொருட்களையும், பிற நேர்மறையான உணர்ச்சி விளைவுகளையும் தூண்டி, துயரத்தை எதிர்கொள்ளவும் தொடர்ந்து வாழவும் உதவுகிறது.

நம்பிக்கைகளுக்கும் இதில் ஒரு பங்கு இருக்கிறது. ஆனால், இந்த ஆறுதலளிக்கும் சக்தியை வழங்குவதற்கான முதன்மையான காரணியாக அவை இருப்பதில்லை. மாறாக, மத நடைமுறைகளே—சடங்குகள், பக்திச் செயல்பாடுகள், பாடல்கள், பிரார்த்தனைகள், கதைகள்—நமது உணர்ச்சிகளை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன. துயரத்தின் நேரத்தில் ஒருவருக்கொருவர் அக்கறையை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பை அவை வழங்குகின்றன; மன அழுத்தத்தையும் பதற்றத்தையும் குறைக்க உதவுகின்றன; அல்லது கோபத்திற்கும் வேதனைக்கும் ஒரு திசையையும் வெளிப்பாட்டுக்கான வழியையும் அளிக்கின்றன.

Richard Dawkins, E. O. Wilson, Sam Harris போன்ற நாத்திகர்கள் மதத்தை நியோகார்டெக்ஸ் (neocortex) என்ற பகுத்தறிவுச் செயல்பாட்டின் அடிப்படையில் மதிப்பிடுகிறார்கள். அதாவது, மதத்தை மதிப்பிடுவதற்கான அவர்களது அளவுகோல் பகுத்தறிவும் அறிவியல் முறையும்தான்.

மதம் பகுத்தறிவின் அடிப்படையில் சரிபார்க்கப்படும் போது தோல்வியடைகிறது என்ற அவர்களது கருத்துடன் நான் உடன்படுகிறேன். ஆனால், நாம் அதை மதிப்பிடுவதற்கான தவறான இடத்தில் நிற்கிறோம்.

உயிர்வாழ்வதற்கான சவால்களை எதிர்கொள்ள இயற்கைத் தேர்வின் மூலம் உருவான பழமையான ‘ஊர்வன மூளை’ (reptilian brain), பகுத்தறிவுக்காக உருவாக்கப்படவில்லை. அச்சம், அன்பு, கோபம்—ஏன், நம்பிக்கையும் எதிர்பார்ப்பும் கூட—ஆரம்பகால பாலூட்டி உயிரினங்கள் செழித்து வாழ உதவியதால் பரிணாம வளர்ச்சியில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உணர்வுகளாகும். பல சூழல்களில், ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து சிந்திப்பதைவிட, உணர்ச்சிகள் பிரச்சினைகளை விரைவாகத் தீர்க்கும் வழிகளை வழங்குகின்றன.

மனிதர்களைப் பொறுத்தவரை, சுவாரஸ்யமான கேள்வி என்னவென்றால், இந்தப் பழைய உயிரியல் அமைப்பு, புதிய அறிவாற்றல் அமைப்புடன் எவ்வாறு தொடர்புகொள்கிறது என்பதுதான். நமது உணர்வுகளும் சிந்தனைகளும் எவ்வாறு ஒன்றோடு ஒன்று கலந்துகொண்டு நமது மன வாழ்க்கையையும் நடத்தையையும் உருவாக்குகின்றன?

நரம்பியல் அறிஞர் Antonio Damasio, பகுத்தறிவின் தூய தகவல் செயலாக்கம் போலத் தோன்றும் செயல்பாடுகளுக்குள்ளும் உணர்ச்சிகள் ஆழமாகப் பின்னிப்பிணைந்திருக்கின்றன என்பதை காட்டியுள்ளார்.

எனவே, என் மாணவனின் தாய் தனது இறந்துபோன மகனை நினைவுகூர்ந்து, அவனை மீண்டும் மனதில் உருவாக்கி, தொடர்ந்து வாழ உதவும் ஒரு மதக் கதையின் கட்டமைப்புக்குள் அவனை இணைத்துக்கொள்ளும்போது, அங்கே மிகவும் சிக்கலான ஒரு உளவியல் செயல்முறை நடைபெறுகிறது.

கத்தியால் குத்திக் கொல்லப்பட்ட அந்தச் சிறுவனின் தாய்க்கு எந்த அளவிலான அறிவியல் விளக்கமோ, சமூக–அரசியல் கோட்பாட்டு விளக்கமோ ஆறுதல் அளிக்கப் போவதில்லை.

Bill Nye மற்றும் Neil deGrasse Tyson போன்றவர்கள் அங்கு சென்று, துன்பத்தின் உடலியல் காரணங்களையும் குற்றத்தின் சமூக அமைப்பியலையும் விளக்கினாலும், அது அந்தத் தாய்க்கு பெரிதாக உதவாது.

ஆனால், கொல்லப்பட்ட தனது மகனை மீண்டும் சந்திப்பேன் என்ற அந்த மந்திர நம்பிக்கையும், தேவாலயத்தில் உள்ள சக விசுவாசிகளின் அரவணைப்பும், அவர்களுடன் இணைந்து பாடும் பாடல்களும், அவளைத் தொடர்ந்து வாழச் செய்யக்கூடும்.

இந்த உணர்ச்சியில் வேரூன்றிய நம்பிக்கை, தனது மற்ற குழந்தைகளைத் தொடர்ந்து கவனித்துக்கொள்ளத் தேவையான ஆற்றலையும் உயிர்த்துடிப்பையும் அவருக்குத் தருமானால், அதே விஷயம் மற்றவர்களுக்கும் உதவக்கூடும். இதன் மூலம் மதம் ஏன் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கிறது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

“ஆனால் இது உண்மையா?” என்ற கேள்வியை முன்வைத்து, இத்தகைய உணர்ச்சி சார்ந்த எதிர்வினைகளையும் வாழ்க்கை முறைகளையும் விமர்சிக்கும் மதச்சார்பற்ற உலகத்தைச் சேர்ந்த நம்மில் பலர், முக்கியமான ஒரு விஷயத்தைத் தவறவிடுகிறோம்.

பெரும்பாலான மத நம்பிக்கைகள் உண்மையானவை அல்ல. ஆனால் இங்குதான் முக்கியமான அம்சம் உள்ளது. உணர்ச்சி மூளை அதைப் பற்றி கவலைப்படுவதில்லை. அது உண்மை, பொய் என்ற அடிப்படையில் செயல்படுவதில்லை.

உணர்ச்சிகள் உண்மையானவையோ பொய்யானவையோ அல்ல. கனவுக்குள் தோன்றும் ஒரு பயங்கரமான அச்சம்கூட உண்மையான பயமாகவே இருக்கும். இதன் பொருள், ஆரோக்கியமான ஒரு கோட்பாட்டை மதிப்பிடுவதற்கான அளவுகோல்கள், ஆரோக்கியமான ஒரு உணர்ச்சியை மதிப்பிடுவதற்கான அளவுகோல்களாக இருக்க முடியாது என்பதாகும்.

அனுபவ ஆதாரங்களுடன் பொருந்த வேண்டும் என்பதே ஆரோக்கியமான ஒரு கோட்பாட்டின் தேவை. ஆனால், ஆரோக்கியமான ஒரு உணர்ச்சி என்பது, உடலின் நரம்பு வேதியியல் சமநிலையை (neurochemical homeostasis) பேணுவதற்கோ, அல்லது உயிரியல் வளர்ச்சிக்கும் நலனுக்கும் உதவும் பிற உணர்ச்சி நிலைகளை உருவாக்குவதற்கோ பங்களிக்கும் ஒன்றாகும்.

இறுதியாக, ‘ஓபியம்’ (opiate) பற்றியும் ஒரு சில வார்த்தைகள் சொல்ல வேண்டியுள்ளது.

மதத்தின் மீதான நவீனகாலக் கண்டனம், பெரும்பாலும் மார்க்சிய விமர்சனத்தைத் தொடர்ந்து வந்துள்ளது. அதன்படி, மதம் என்பது அரசின் அதிகாரத்தால் மறைமுகமாக வழங்கப்படும் ஒரு போதைப்பொருளைப் போன்றது. அது, வறுமையையும் அரசியல் அதிகாரமின்மையையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு அடக்கமான மக்களை உருவாக்குகிறது; அதற்குப் பதிலாக மரணத்திற்குப் பிந்தைய அமானுஷ்ய வெகுமதிகளின் நம்பிக்கையை அவர்களுக்கு வழங்குகிறது.

“மதம் என்பது ஒடுக்கப்பட்ட உயிரினத்தின் பெருமூச்சு; இதயமற்ற உலகத்தின் இதயம்; ஆன்மையற்ற சூழ்நிலைகளின் ஆன்மா. அது மக்களின் ஓபியம்” என்று மார்க்ஸ் கூறினார்.

மார்க்ஸ், மாவோ, மேலும் Malcolm X ஆகியோரும் பாரம்பரிய மதத்திற்கு எதிராக இந்த விமர்சனத்தை முன்வைத்தனர். இன்றும் கூட, மதநம்பிக்கை கொண்டவர்களை இகழ்ந்து தாக்குவதற்கான இறுதி ஆயுதமாக இந்த விமர்சனம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

நானும் இதே விமர்சனத்தை பலமுறை பயன்படுத்தியிருக்கிறேன்; அது ஒரு தீர்க்கமான வாதம் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால், சமீப ஆண்டுகளில், இந்த விமர்சனத்தைப் பற்றிய எனது கருத்தை மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

முதலாவதாக, மதம் மயக்கமூட்டுவதாக இருப்பதைப் போலவே, பல நேரங்களில் அது ஆற்றலையும் ஊக்கத்தையும் அளிப்பதாகவும் இருக்கிறது. அது உணர்வுகளை மந்தமாக்குவதோ அல்லது அமைதிப்படுத்துவதோ போலவே, நம்பிக்கை கொண்டவர்களைத் தூண்டி எழுப்பவும், செயல்படச் செய்யவும் செய்கிறது.

மதத்தின் இந்த உயிரூட்டும் தன்மை, அது அமைதிப்படுத்தும் சக்தியாக இருப்பதைவிட, சில சமயங்களில் அரசுக்கு அதிக சவாலாக அமையக்கூடும். அதே நேரத்தில், இது பல தன்னலமற்ற அறப்பணிகளுக்கும், பிறருக்கான உதவி செயல்பாடுகளுக்கும் ஊக்கமாக அமைகிறது.

இரண்டாவதாக, வலியிலிருந்து நிவாரணம் பெறுவதில் என்ன தவறு இருக்கிறது? மதத்தை நான் முதன்மையாக ஒரு ஆறுதல் அளிக்கும் வழிமுறையாகக் கருதினால், அந்த ஆறுதலின் ஒரு பகுதி தணிப்பு சார்ந்த வலி மேலாண்மையாக (palliative pain management) இருப்பதைப் பற்றி நான் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை.

வாழ்க்கையின் துயரங்களை ஒருபோதும் தணிக்க முயலக்கூடாது என்ற அடிப்படையில் மட்டுமே ஒரு நம்பிக்கையாளரை நிராகரிப்பது போதுமானது என்று நாத்திகர்கள் கருதினால், அவர்களின் சொந்த வாழ்க்கையில் எந்த விதமான வலி நிவாரணத்தையும் அவர்கள் நாடுவதில்லை என்றே நான் கருத வேண்டியிருக்கும். அப்படியானால், அவர்களின் அசாதாரணமான நல்ல அதிர்ஷ்டத்தை நான் பொறாமைப்படுவேன்.

மற்ற அனைவருக்கும், ஆஸ்பிரின், மது, மதம், பொழுதுபோக்குகள், வேலை, அன்பு, நட்பு ஆகியவை இருக்கின்றன. இறுதியில், எண்டார்பின்கள் போன்ற ஓபியாய்டுகள் மனித மூளையிலும் உடலிலும் இயற்கையாகவே இருக்கும் வேதிப்பொருட்கள். அவை, ஒரு பகுதியாக, உயிரினத்தைத் துயரத்திலிருந்து அவ்வப்போது விடுவிப்பதற்காகவே பரிணாம வளர்ச்சியில் உருவாகியுள்ளன.

ஜெர்மன் நகைச்சுவை எழுத்தாளர் Wilhelm Busch கூறிய புகழ்பெற்ற சொற்றொடரை மேற்கோள் காட்டலாம்: “கவலைகள் உள்ளவனிடம் மதுவும் இருக்கும்.”

மனிதக் கலாச்சாரத்தில் வலிநிவாரணிகளின் (cultural analgesics) பங்கை நாம் இன்னும் தெளிவாகவும், முன்முடிவுகளற்ற பார்வையுடனும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மதத்தை, அதை நம்புபவர்களின் பலவீனத்தின் வெளிப்பாடாகக் கருதி, தூய்மைவாத (Puritanical) ஒழுக்கத் தீர்ப்புகளின் அடிப்படையில் வெறுமனே நிராகரித்துவிடுவது போதுமானதல்ல. மனிதர்கள் அனைவரையும் இணைக்கும் பொதுவான உணர்ச்சி உலகிற்கு, மதம்தான் மிகவும் சக்திவாய்ந்த கலாச்சாரப் பதிலாக விளங்குகிறது.

------------------------------------------------------------------------