எதை அணுகுவது? | ஜார்ஜ் பெரெக்
“நம்மிடம் பேசுவது, பொதுவாக, எப்போதும் ஒரு பெரிய நிகழ்வாகத்தான் இருக்கிறது; எதிர்பாராதது, அசாதாரணமானது: முதல் பக்கச் செய்தி, பிரம்மாண்டமான தலைப்புச் செய்திகள். ரயில் தடம்புரளும்போதுதான் ரயில்கள் இருக்கின்றன என்பதே நமக்குத் தெரியவருகிறது; அதில் கொல்லப்படும் பயணிகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாக அதிகமாக, அந்த ரயிலின் இருப்பும் அதிகரிக்கிறது. விமானங்கள் கடத்தப்படும்போதுதான் அவை இருப்பதாகின்றன. மோட்டார் வாகனங்களின் ஒரே விதி, மரங்களில் சென்று மோதுவதுதான்.
வருடத்தின் ஐம்பத்திரண்டு வார இறுதிகள், ஐம்பத்திரண்டு மரணப் பட்டியல்கள்: இத்தனை பேர் இறந்துவிட்டார்கள்; செய்தி ஊடகங்களைப் பொறுத்தவரை, அந்த எண்ணிக்கை தொடர்ந்து உயர்ந்துகொண்டே போனால் இன்னும் சிறப்பு! நிகழ்வுக்குப் பின்னால் ஒரு ஊழல், ஒரு விரிசல், ஒரு ஆபத்து இருக்கிறது; வாழ்க்கை தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதே இத்தகைய பரபரப்பான காட்சிகளின் வழியாகத்தான் என்பதுபோல; பேசப்படுவது, முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதெல்லாம் எப்போதும் அசாதாரணமானதுதான் என்பதுபோல: இயற்கைப் பேரழிவுகள், சமூகக் கொந்தளிப்புகள், சமூக அமைதியின்மை, அரசியல் ஊழல்கள்.
வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கது, முக்கியமானது, வெளிப்படுத்தக்கூடியது என்று எதையெல்லாம் அவசரமாக அளவிடுகிறோமோ, அதன் காரணமாக அடிப்படையான ஒன்றை நாம் ஒதுக்கிவிடக் கூடாது: உண்மையில் சகிக்க முடியாதது, உண்மையில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது. நிலக்கரிச் சுரங்கத்தில் ஏற்படும் வெடிப்புதான் ஊழல் அல்ல; நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் வேலை செய்வதே ஊழல். ‘சமூகப் பிரச்சினைகள்’ வேலைநிறுத்தம் நிகழும்போது மட்டுமே ‘கவலைக்குரிய விஷயங்கள்’ அல்ல; இருபத்து நான்கு மணி நேரமும், ஆண்டின் முந்நூற்று அறுபத்தைந்து நாட்களும் அவை சகிக்க முடியாதவையாக இருக்கின்றன.
கடல் அலைப் பேரழிவுகள், எரிமலை வெடிப்புகள், இடிந்து விழும் உயர்மாடிக் கட்டிடங்கள், காட்டுத்தீகள், இடிந்து விழும் சுரங்கப்பாதைகள், சாம்ப்ஸ்-எலிசேயிலுள்ள ட்ரக்ஸ்டோர் தீப்பற்றி எரிகிறது. கொடூரம்! பயங்கரம்! கோரமானது! அதிர்ச்சியூட்டுவது! ஆனால் இதில் ஊழல் எங்கே இருக்கிறது? உண்மையான ஊழல் எங்கே?
‘கவலைப்பட வேண்டாம்; நீங்கள் பார்ப்பது போல, வாழ்க்கை இருக்கிறது; அதற்கு ஏற்ற இறக்கங்கள் இருக்கின்றன; விஷயங்கள் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன’ — இதைத் தவிர, செய்தித்தாள் நமக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டதா?
தினசரி செய்தித்தாள்கள் அன்றாடத்தைத் தவிர எல்லாவற்றையும் பற்றிப் பேசுகின்றன. செய்தித்தாள்கள் என்னை எரிச்சலடையச் செய்கின்றன; அவை எனக்கு எதையும் கற்றுத்தருவதில்லை. அவை சொல்லும் செய்திகள் என்னைச் சார்ந்தவை அல்ல; அவை என்னிடம் எந்தக் கேள்வியையும் எழுப்புவதில்லை; நான் கேட்கும் அல்லது கேட்க விரும்பும் கேள்விகளுக்கு எந்தப் பதிலையும் அளிப்பதில்லை.
உண்மையில் என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது? நாம் அனுபவித்துக்கொண்டிருப்பது என்ன? மீதமுள்ளவை, எல்லா மீதமுள்ளவையும் எங்கே இருக்கின்றன?
ஒவ்வொரு நாளும் நிகழ்வதையும், ஒவ்வொரு நாளும் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்வதையும் நாம் எவ்வாறு கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வது? எவ்வாறு அதைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவது? எவ்வாறு அதை விவரிப்பது?
சாதாரணமானவை, அன்றாடமானவை, வெளிப்படையானவை, எல்லோருக்கும் பொதுவானவை, இயல்பானவை, அடித்தளத்தில் நிகழ்பவை, பின்னணியில் ஒலித்துக்கொண்டிருப்பவை, வழக்கமானவை — இவற்றை எவ்வாறு கவனிப்பது?”
வழக்கமானவற்றைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவது. ஆனால் பிரச்சினையே அதுதான்: அதற்கு நாம் பழகிவிட்டோம். நாம் அதைக் கேள்வி கேட்பதில்லை; அதுவும் நம்மைக் கேள்வி கேட்பதில்லை; அது நமக்கு எந்தப் பிரச்சினையையும் முன்வைப்பதாகத் தோன்றுவதில்லை. அதற்குள் கேள்வியோ பதில்களோ எதுவும் இல்லாததுபோல, அது எந்தத் தகவலையும் தாங்கி நிற்காததுபோல, நாம் சிந்திக்காமலேயே அதை வாழ்கிறோம். இது இனி வெறும் பழக்கப்படுத்தப்படுதல்கூட அல்ல; இது மயக்கநிலை. கனவுகளற்ற உறக்கத்தில் நாம் நம் வாழ்க்கையைக் கடந்து தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
ஆனால் நமது வாழ்க்கை எங்கே? நமது உடல் எங்கே? நமது வெளி எங்கே?
இந்த ‘பொதுவான விஷயங்களை’ப் பற்றி நாம் எப்படிப் பேசுவது? அதைவிட, அவற்றை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது? அவை புதைந்து கிடக்கும் குப்பைகளிலிருந்து அவற்றை எப்படித் தோண்டி வெளிக்கொணர்வது? அவற்றுக்கு எப்படிப் பொருளையும் மொழியையும் அளிப்பது? இறுதியில், அவையே ‘இருப்பதைப்’ பற்றியும், ‘நாம் யார்’ என்பதைப் பற்றியும் பேசுமாறு எப்படிச் செய்வது?
ஒருவேளை, இறுதியாக நமக்கென்று ஒரு மானுடவியலை உருவாக்க வேண்டியிருக்கலாம் — நம்மைப் பற்றிப் பேசும் ஒரு மானுடவியல்; இவ்வளவு காலமாகப் பிறரிடமிருந்து கொள்ளையடித்துக்கொண்டிருந்தவற்றை நமக்குள்ளேயே தேடும் ஒரு மானுடவியல். இனி அந்நியமானதை நோக்கிச் செல்வதல்ல; நமக்குள் இருப்பதைக் — endotic-ஐ — நோக்கிச் செல்வது.
அதன் தோற்றத்தையே நாம் மறந்துவிடும் அளவுக்கு இயல்பானதாகத் தோன்றும் ஒன்றைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவது. ஒலிகளைப் பதிவு செய்து அவற்றை ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குக் கொண்டு செல்லக்கூடிய ஒரு கருவியை எதிர்கொண்டபோது ஜூல்ஸ் வெர்னுக்கோ, அவரது வாசகர்களுக்கோ ஏற்பட்டிருக்கக்கூடிய அந்த வியப்பில் கொஞ்சத்தையாவது மீண்டும் கண்டடைவது. அந்த வியப்பு உண்மையில் இருந்தது; அதுபோலவே இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான வியப்புகளும் இருந்தன. அவைதான் நம்மை வடிவமைத்தன.
நாம் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டியது செங்கற்கள், கான்கிரீட், கண்ணாடி, மேசையில் நாம் கடைப்பிடிக்கும் பழக்கவழக்கங்கள், நமது அன்றாடப் பயன்பாட்டுப் பொருட்கள், நமது கருவிகள், நாம் நேரத்தைச் செலவிடும் விதம், நமது அன்றாடத் தாளங்கள்.
நம்மை என்றென்றும் வியப்பில் ஆழ்த்துவதை நிறுத்திவிட்டதாகத் தோன்றும் அனைத்தையும் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும்.
நாம் வாழ்கிறோம், உண்மைதான். மூச்சுவிடுகிறோம், உண்மைதான். நடக்கிறோம், கதவுகளைத் திறக்கிறோம், படிக்கட்டுகளில் இறங்குகிறோம், உண்பதற்காக மேசையில் அமர்கிறோம், தூங்குவதற்காகப் படுக்கையில் படுத்துக்கொள்கிறோம்.
எப்படி? ஏன்? எங்கே? எப்போது? ஏன்?
உங்கள் தெருவை விவரியுங்கள். வேறொரு தெருவை விவரியுங்கள். ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள்.
உங்கள் சட்டைப் பைகளிலும், உங்கள் பையிலும் இருப்பவற்றை ஒரு பட்டியலிடுங்கள்.
ஒவ்வொரு பொருளையும் வெளியே எடுக்கும்போது, அது எங்கிருந்து வந்தது, எதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது, இறுதியில் அதற்கு என்ன நேரிடும் என்று உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.
உங்கள் தேநீர்க் கரண்டிகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்குங்கள்.
உங்கள் சுவரொட்டிக்குக் கீழே என்ன இருக்கிறது?
ஒரு தொலைபேசி எண்ணை அழைக்க எத்தனை அசைவுகள் தேவைப்படுகின்றன?
பலசரக்குக் கடைகளில் சிகரெட்டுகள் ஏன் கிடைப்பதில்லை? ஏன் கிடைக்கக்கூடாது?
இந்தக் கேள்விகள் துண்டுத்துண்டாக இருக்கின்றன என்பதோ, ஒரு முறையைச் சுட்டிக்காட்டும் அளவுக்குக்கூட முழுமையாக இல்லை என்பதோ, அதிகபட்சம் ஒரு திட்டத்தின் தொடக்கமாக மட்டுமே இருக்கின்றன என்பதோ எனக்கு ஒரு பொருட்டல்ல.
அவை அற்பமானவையாகவும் பயனற்றவையாகவும் தோன்ற வேண்டும் என்பதுதான் எனக்கு மிகவும் முக்கியம். ஏனெனில் அதுவே அவற்றை, நமது உண்மையைப் பற்றிப் பிடித்துக்கொள்ள நாம் இதுவரை வீணாக முயன்ற மற்ற எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் இணையாக — ஏன், அவற்றைவிடவும் அதிகமாக — அத்தியாவசியமானவையாக ஆக்குகிறது.
Comments
Post a Comment