மரணத்திற்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையின் முக்கியத்துவம். தீவிரமாகச் சொல்கிறேன் - சாமுவேல் ஷெஃப்லர்

  

                                                                Samuel Scheffler

மரணத்திற்குப் பிறகும் வாழ்க்கை இருக்கிறது என்று நான் நம்புகிறேன்.

இல்லை, நான் இறந்த பிறகு, ஒரு விழிப்புணர்வுள்ள உயிராகத் தொடர்ந்து வாழ்வேன் என்று நான் நினைக்கவில்லை. மரணம் என்பது நமது வாழ்க்கையின் எந்தவித நிபந்தனையுமற்ற, மீளமுடியாத முடிவைக் குறிக்கிறது என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன்.

மரணத்திற்குப் பிறகான வாழ்க்கை குறித்த எனது நம்பிக்கை மிகவும் எளிமையானது. நான் இறந்த பிறகும் மற்ற மனிதர்கள் தொடர்ந்து வாழ்வார்கள் என்பதைத்தான் நான் நம்புகிறேன். உங்கள் விஷயத்திலும் இதே அனுமானத்தை நீங்கள் கொண்டிருக்கலாம். மனிதகுலம் என்றென்றும் நிலைத்திருக்காது என்பதை நாம் அறிந்திருந்தாலும், நம்முடைய காலத்திற்குப் பிறகும், குறைந்தபட்சம் இன்னும் சில காலத்திற்காவது, மனித இனம் தொடர்ந்து வாழும் என்பதை நம்மில் பெரும்பாலோர் இயல்பாகவே ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

இந்த நம்பிக்கையை நாம் இயல்பான ஒன்றாக எடுத்துக்கொள்வதால், அதன் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி நாம் அதிகம் சிந்திப்பதில்லை. ஆனால், இந்த நம்பிக்கை நமது வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது என்று நான் கருதுகிறேன். அது அமைதியாக இருந்துகொண்டே, ஆனால் ஆழமான தாக்கத்துடன், நமது மதிப்புகள், நமது பொறுப்புணர்வுகள், மேலும் எதைச் செய்வது மதிப்புக்குரியது என்ற நமது உணர்வு ஆகியவற்றை வடிவமைக்கிறது.

இது ஆச்சரியமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், நாம் இறந்த பிறகும் மற்ற மனிதர்கள் - முற்றிலும் அந்நியர்களாக இருப்பவர்கள்கூட - தொடர்ந்து வாழ்வது, சில வகைகளில், நம்முடைய சொந்த உயிர்வாழ்வைவிடவும், நமக்கு நெருக்கமானவர்களின் உயிர்வாழ்வைவிடவும் நமக்கு அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.

ஒரு கற்பனையான சூழ்நிலையை எடுத்துக்கொள்வோம். நீங்கள் நீண்ட காலம் வாழ்ந்து, உங்கள் தூக்கத்திலேயே அமைதியாக இறந்துவிடுவீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால், நீங்கள் இறந்த முப்பது நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒரு மாபெரும் விண்கல் பூமியுடன் மோதுவதால் பூமியும் அதில் வாழும் அனைத்து உயிரினங்களும் அழிந்துவிடும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும் என்றும் வைத்துக்கொள்வோம். இந்த அறிவு உங்களை எவ்வாறு பாதிக்கும்?

என்னைப் போலவும், நான் இந்தக் கேள்வியைப் பற்றி விவாதித்த பெரும்பாலான மக்களைப் போலவும் நீங்கள் இருந்தால், உலக அழிவைப் பற்றிய இந்த அறிவு உங்களை ஆழமாகக் கலக்கமடையச் செய்யும். மேலும், வாழ்க்கையை எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பது குறித்த உங்கள் முடிவுகளையும் அது பெரிதும் பாதிக்கக்கூடும்.

நீங்கள் புற்றுநோய் ஆராய்ச்சியாளராக இருந்தால், உங்கள் பணியைத் தொடர்ந்து செய்வதற்கான உந்துதல் குறையக்கூடும். (எப்படியிருந்தாலும், உங்கள் வாழ்நாளுக்குள் அதற்கான ஒரு சிகிச்சை கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்பு குறைவாகவே இருக்கும்; அப்படியொரு சிகிச்சை கண்டுபிடிக்கப்பட்டாலும், அதற்குப் பிறகு எஞ்சியிருக்கும் குறுகிய காலத்தில் அது எவ்வளவு நன்மையைச் செய்ய முடியும்?) அதேபோல, பாலங்களின் நிலநடுக்கப் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவதற்காகப் பணியாற்றும் பொறியாளராக நீங்கள் இருந்தாலும், நமது அரசியல் அல்லது சமூக நிறுவனங்களைச் சீர்திருத்த முயலும் செயற்பாட்டாளராக இருந்தாலும், அல்லது நீடித்து நிலைக்கக்கூடிய பொருட்களைக் கட்டுவதில் அக்கறை கொண்ட தச்சராக இருந்தாலும்—மனித இனம் அழிவை எதிர்நோக்கியிருக்கிறது என்றால், இந்த முயற்சிகள் அனைத்திற்கும் என்ன அர்த்தம் இருக்கும்?

நீங்கள் ஒரு நாவலாசிரியராகவோ, நாடக ஆசிரியராகவோ அல்லது இசையமைப்பாளராகவோ இருந்தால், தொடர்ந்து எழுதுவதிலோ இசையமைப்பதிலோ அதிகப் பயனில்லை என்று நீங்கள் கருதக்கூடும். ஏனெனில், இத்தகைய படைப்புச் செயல்பாடுகள் பெரும்பாலும் எதிர்காலத்தில் தங்கள் படைப்பைப் பெறவிருக்கும் ஒரு பார்வையாளரையோ, அல்லது தாங்கள் விட்டுச்செல்லவிருக்கும் மரபையையோ மனதில் கொண்டே மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. மனிதகுலம் உங்கள் மரணத்திற்குச் சிறிது காலத்திலேயே அழிந்துவிடும் என்பதை நீங்கள் அறிந்திருந்தால், குழந்தைகளைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கான உந்துதல் உங்களுக்கு இன்னும் இருக்குமா? ஒருவேளை இருக்காது.

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், தங்களுடைய சொந்த மரணத்தை எதிர்நோக்கும்போது, மக்கள் பொதுவாக இத்தகைய நோக்க இழப்பை உணர்வதில்லை. நிச்சயமாக, பலர் மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சுகிறார்கள். ஆனால், மரணத்தைப் பற்றிப் பயப்படுபவர்கள்கூட—தனிப்பட்ட முறையில் மரணத்திற்குப் பிறகான வாழ்க்கை இருப்பதை நம்பாதவர்கள்கூட—ஒருநாள் தாங்கள் இறக்கப்போகிறோம் என்பதை அறிந்திருந்தபோதிலும், தாங்கள் மேற்கொள்ளும் செயல்களின் மதிப்பில் தொடர்ந்து நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆகவே, ஒரு வகையில், நாம் இறந்த பிறகும் மற்ற மனிதர்கள் தொடர்ந்து வாழ்வது, நாம் நாமே தொடர்ந்து வாழ்வதைவிட நமக்கு அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.

இதற்கான விளக்கம் எளிமையானதாகத் தோன்றலாம்: நாம் இறந்த முப்பது நாட்களுக்குப் பிறகு பூமி அழிந்துவிடும் என்றால், அந்த நேரத்தில் உயிருடன் இருக்கும் நாம் அக்கறை கொண்ட அனைவரும் திடீரெனவும் வன்முறையான முறையிலும் மரணத்தைச் சந்திப்பார்கள். வாழ்க்கைத் துணைவர்கள், இணையர்கள், குழந்தைகள், பேரக்குழந்தைகள், நண்பர்கள், காதலர்கள் - அனைவருமே அழிவுக்குத் தள்ளப்படுவார்கள்.

ஒருவேளை, நம்முடைய அன்புக்குரியவர்கள் குறித்த அக்கறையே, நமது மரணத்திற்குப் பிறகு நிகழக்கூடிய பேரழிவை நினைத்துப் பார்க்கும்போது நாம் அடையும் அதிர்ச்சிக்கும் அச்சத்திற்கும் காரணமாக இருக்கலாம்.

ஆனால், இதுதான் முழுமையான விளக்கம் என்று நான் நினைக்கவில்லை. பி. டி. ஜேம்ஸின் The Children of Men நாவலில் இருந்து உருவாக்கப்பட்ட இன்னொரு கற்பனையான சூழ்நிலையை எடுத்துக்கொள்வோம். ஜேம்ஸின் நாவலில், மனிதகுலம் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுக்கும் திறனை இழந்துவிட்டது; இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒரு குழந்தை பிறந்ததாக எந்தப் பதிவும் இல்லை. அத்தகைய சூழ்நிலையில் நீங்கள் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். இப்போது உயிருடன் இருப்பவர்களில் இருபத்தைந்து வயதுக்குக் குறைவானவர்கள் யாரும் இல்லை; வயதாகிக்கொண்டிருக்கும் மக்கள் தொகை தவிர்க்க முடியாமல் மறைந்துகொண்டிருப்பதால், மனித இனம் அழிவை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. இந்த நிலைமையை நீங்கள் எவ்வாறு எதிர்கொள்வீர்கள்?

விண்கல் மோதல் நிகழும் சூழ்நிலையைப் போலவே, இந்த நிலைமையிலும் பல செயல்பாடுகள் அர்த்தமற்றவையாகத் தோன்றத் தொடங்கும்: புற்றுநோய் ஆராய்ச்சி, நிலநடுக்கப் பாதுகாப்பு முயற்சிகள், சமூக மற்றும் அரசியல் செயல்பாடுகள் போன்றவை. அதற்கு மேலாக, ஜேம்ஸின் நாவல் மிகவும் தெளிவாகச் சித்தரிப்பதைப் போல, உலகளாவிய அளவில் மீளமுடியாத மலட்டுத்தன்மை தோன்றுவது, பரவலான மனச்சோர்வு, பதற்றம் மற்றும் விரக்தியை உருவாக்கக்கூடும்.

சிலர் மத நம்பிக்கையில் ஆறுதலைத் தேடுவார்கள்; சிலர் அதில் ஆறுதலையும் கண்டடைவார்கள். வேறு சிலர், இயல்பாகவே மகிழ்ச்சியையும் நிறைவையும் அளிக்கும் செயல்களில் தங்களால் முடிந்த அளவு இன்பத்தைத் தேடுவார்கள்: இசையைக் கேட்பது, இயற்கை உலகை ஆராய்வது, குடும்பத்தினருடனும் நண்பர்களுடனும் நேரத்தைச் செலவிடுவது, உணவு மற்றும் பானத்தின் இன்பங்களை அனுபவிப்பது போன்றவை. ஆனால், அழிந்துகொண்டிருக்கும் மனிதகுலத்தின் பின்னணியில் வைத்துப் பார்க்கும்போது, இத்தகைய செயல்கள்கூட முன்புபோல் நிறைவளிப்பதாகத் தோன்றாமல், சோகமும் வேதனையும் கலந்தவையாக மாறக்கூடும்.

இந்தக் கற்பனையான சூழ்நிலையில், விண்கல் மோதல் நிகழும் சூழ்நிலையைப் போலல்லாமல், யாரும் தங்களுடைய இயல்பான ஆயுட்காலத்திற்கு முன்பாக இறக்கமாட்டார்கள் என்பதை கவனியுங்கள். ஆகவே, குழந்தைப்பேறற்ற உலகில் வாழ்வது குறித்த அச்சம், நம்முடைய அன்புக்குரியவர்கள் அழிந்துவிடுவார்கள் என்ற திகிலிலிருந்து உருவானதாக இருக்க முடியாது. (அவர்கள் இறுதியில் இறந்துபோவார்கள் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அது நாம் உண்மையில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் நிலைமையிலிருந்து வேறுபட்டதல்ல.) நம்மை அச்சமடையச் செய்வது வேறு ஒன்றுதான்: இனி புதிதாக எந்த மனிதரும் இந்த உலகில் தோன்றமாட்டார்கள்.

இது நாம் சற்று நின்று சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம். நாமும், நமக்குத் தெரிந்தவர்களும் நாம் நேசிப்பவர்களும் ஒருநாள் இறந்துபோகப் போகிறோம் என்பதை அறிந்திருப்பது, நம்முடைய அன்றாடச் செயல்களின் மதிப்பில் பெரும்பாலானோரின் நம்பிக்கையை இழக்கச் செய்வதில்லை. ஆனால், இனி புதிதாக எந்த மனிதரும் இந்த உலகில் தோன்றமாட்டார்கள் என்பதை அறிந்துகொள்வது, நாம் செய்யும் பல செயல்களையே அர்த்தமற்றவையாகத் தோன்றச் செய்யும்.

மனிதர்களின் சுயநலம் குறித்து பரவலாக நிலவும் சில அனுமானங்கள், குறைந்தபட்சம், மிகவும் எளிமைப்படுத்தப்பட்டவையாக இருக்கின்றன என்பதை இது காட்டுகிறது என்று நான் நினைக்கிறேன். நாம் எவ்வளவு சுயநலமாகவோ, தன்னைச் சுற்றியே சிந்திப்பவர்களாகவோ இருந்தாலும், நமது வாழ்க்கையில் நோக்கத்தையும் மதிப்பையும் கண்டறியும் திறன், நாம் இறந்த பிறகு மற்றவர்களுக்கு என்ன நேரும் என்று நாம் எதிர்பார்க்கிறோம் என்பதையே சார்ந்திருக்கிறது.

தனது சொந்தப் புகழுக்காகவே அர்ப்பணித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சுயநலப் பெரும் பணக்காரர்கூட, மனிதகுலம் அழிவை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை அறிந்தால், தனது லட்சியங்கள் அர்த்தமற்றவையாகத் தோன்றுவதைக் கண்டுகொள்ளக்கூடும். அந்நியர்களின் கருணையைச் சார்ந்திருக்காமல் வாழக்கூடிய வசதி சிலருக்கு இருக்கலாம்; ஆனால், ஏறக்குறைய ஒவ்வொருவருமே எதிர்காலத்தில் வாழவிருக்கும் அந்நியர்களின் இருப்பையே சார்ந்திருக்கிறோம்.

அதேபோல, மனிதர்களின் தனிமனிதவாதம் குறித்துப் பொதுவாக நிலவும் கருத்துகளும் மிகவும் எளிமைப்படுத்தப்பட்டவை என்று நான் நினைக்கிறேன். தனிநபர்களாகிய நம்மிடம் வெவ்வேறான மதிப்புகளும் இலக்குகளும் இருக்கின்றன; மேலும், எத்தகைய வாழ்க்கையை நல்லதொரு வாழ்க்கை அல்லது மதிப்புமிக்க வாழ்க்கை என்று கருதுவது என்பதைத் தீர்மானிப்பது ஒவ்வொருவருடைய பொறுப்பாக இருந்தாலும், நம்மில் பெரும்பாலோர், மனிதகுலம் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கும் என்ற நம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு சிந்தனைச் சட்டகத்திற்குள்ளேயே நமது இலக்குகளைத் தொடர்கிறோம்; நமது மதிப்புகளை நனவாக்க முயல்கிறோம். அந்த நம்பிக்கைக்கான சட்டகத்தை அகற்றிவிட்டால், நமது மதிப்புகளிலும் வாழ்க்கையின் நோக்கங்களிலும் நாம் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையும் மெல்ல மெல்ல அரிக்கத் தொடங்குகிறது.

தனிப்பட்ட முறையில் மரணத்திற்குப் பிறகான வாழ்க்கை ஒன்று இல்லையென்றால், தங்களுடைய வாழ்க்கைக்கு எந்த அர்த்தமோ நோக்கமோ இல்லை என்று நினைப்பவர்களுக்கும் இங்கே ஒரு பாடம் இருக்கிறது. நாம் செய்யும் செயல்களுக்கு நாம் அளிக்கும் முக்கியத்துவத்தையும் அர்த்தத்தையும் நிலைநிறுத்துவதற்குத் தேவையானது, மரணத்திற்குப் பிறகான வாழ்க்கை மீதான நம்பிக்கை அல்ல; மாறாக, மனிதகுலம் - குறைந்தபட்சம் நீண்ட காலத்திற்காவது - தொடர்ந்து வாழும் என்ற நம்பிக்கையே என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால், மனிதகுலம் நீண்ட காலத்திற்குத் தொடர்ந்து வாழுமா? நாம் இறந்த பிறகும் மற்றவர்கள் தொடர்ந்து வாழ்வார்கள் என்று பொதுவாகக் கருதுகிறோம் என்றாலும், மனிதகுலத்தின் இருப்புக்கு மிகக் கடுமையான அச்சுறுத்தல்கள் இருப்பதையும் நாம் அறிந்திருக்கிறோம். இந்த அச்சுறுத்தல்கள் அனைத்தும் மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல; ஆனால், அவற்றில் சில மிகவும் அவசரமானவை என்பது நிச்சயம். காலநிலை மாற்றமும் அணு ஆயுதங்களின் பெருக்கமும் அத்தகைய அச்சுறுத்தல்களுக்குச் சில உதாரணங்கள்.

இந்தப் பிரச்சினைகள் குறித்து கவலைப்படுபவர்கள், எதிர்காலத் தலைமுறைகளிடம் நமக்குள்ள பொறுப்புகளை நினைவில் கொள்ளுமாறு அடிக்கடி வலியுறுத்துகிறார்கள். அவர்களின் எதிர்காலம், இன்று நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதைப் பெரிதும் சார்ந்திருக்கிறது. பூமியை வாழத் தகுதியற்றதாக மாற்றாமல் இருப்பதும், நமது சந்ததியினர் வாழவிருக்கும் சுற்றுச்சூழலைச் சீரழிக்காமல் இருப்பதும் நமது கடமை என்று அவர்கள் வலியுறுத்துகிறார்கள்.

நான் இதை ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால், இந்தக் கதைக்கு இன்னொரு பக்கமும் இருக்கிறது. ஆம், நமது சந்ததியினர் இருப்பதற்கும் நலமாக வாழ்வதற்கும் நாம் செய்யும் செயல்களைச் சார்ந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், நாமே வளமான வாழ்க்கையை வாழ வேண்டுமென்றால், நாமும் அவர்களையும் அவர்களுடைய இருப்பையும் சார்ந்திருக்கிறோம். ஆகவே, மனிதகுலத்தின் இருப்புக்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கும் விஷயங்களை நாம் முறியடிக்க வேண்டிய காரணங்கள், நமது சந்ததியினருக்கான கடமைகளிலிருந்து மட்டுமே உருவாகவில்லை. நமக்குப் பிறகு வரப்போகிறவர்களுக்கு வளமான எதிர்காலம் அமைய வேண்டும் என்பதை உறுதிசெய்ய நாம் முயற்சிக்க வேண்டிய இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது: நாம் அரிதாகவே உணர்ந்துகொள்ளும் அல்லது ஒப்புக்கொள்ளும் அளவுக்கு, அவர்கள் ஏற்கனவே நமக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

----------------------------------------------------------------------------

Samuel Scheffler-ன் “The Importance of the Afterlife. Seriously.” கட்டுரையிலிருந்து ஆன்லைன் மொழிபெயர்ப்புக் கருவியின் உதவியுடன் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.