சாண்டல் அக்கெர்மேன் யார்?

சாண்டல் அக்கெர்மேன் யார்?

“என் பெயர் சாண்டல் அக்கெர்மேன். நான் பிரஸ்ஸல்ஸில் பிறந்தேன். இதுதான் உண்மை. இதுதான் உண்மை.”

அவர் தனது தலைமுறையின் மிகவும் அச்சமற்ற திரைப்பட இயக்குநர்களில் ஒருவராக இருந்தார். அவரது படைப்புகள் திரையரங்குகளிலும் அருங்காட்சியகங்களிலும் திரையிடப்படுகின்றன. பரந்துபட்ட பொதுமக்களால் பெரும்பாலும் அறியப்படாதவராக இருந்தாலும், திரைப்பட ஆர்வலர்கள், காட்சிக் கலைஞர்கள் மற்றும் திரைப்பட இயக்குநர்களால் அவர் பெரிதும் மதிக்கப்படுகிறார். இப்போது, பிரஸ்ஸல்ஸில் நடைபெறும் தொடர்ச்சியான நிகழ்வுகள் அவரை மீண்டும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருகின்றன. அப்படியானால், சாண்டல் அக்கெர்மேன் யார்?

அவரது மிகவும் புகழ்பெற்ற திரைப்படம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி Jeanne Dielman, 23, quai du Commerce, 1080 Bruxelles. வெறும் 25 வயதான இளம் அக்கெர்மேன், பெரும்பாலும் பெண்களைக் கொண்ட படக்குழுவுடன் இணைந்து இந்தத் திரைப்படத்தை உருவாக்கினார். மிக நுணுக்கமான விவரங்களுடன், பிரஸ்ஸல்ஸில் உள்ள Quai du commerce 23 என்ற முகவரியில் வசிக்கும் ஒரு விதவையின் வாழ்க்கையில் நடக்கும் மூன்று நாட்களை இந்தத் திரைப்படம் பதிவு செய்கிறது.

மூன்று மணி நேரத்திற்கும் மேலாக, ஒரு இல்லத்தரசி (பிரபலமான பிரெஞ்சு நடிகை Delphine Seyrig நடித்துள்ளார்) வீட்டைச் சுத்தம் செய்வது, உருளைக்கிழங்கைத் தோலுரிப்பது, இரவு உணவு சமைப்பது, தனது மகனின் காலணிகளைப் பாலிஷ் செய்வது, வெளியே சென்று வேலைகளைச் செய்வது, மேலும் ஒவ்வொரு பிற்பகலும் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுவது ஆகியவற்றைப் பின்தொடர்கிறோம்.

அன்றாட வாழ்க்கையின் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் சடங்குகள், அச்ச உணர்வை படிப்படியாக உருவாக்குகின்றன; இதனால் மெதுவாக நகரும் இந்தத் திரைப்படம் மயக்கமூட்டும் ஒரு thriller ஆக மாறுகிறது. 1975-ல் வெளியானதிலிருந்து இந்தத் திரைப்படத்தின் முக்கியத்துவம் தொடர்ந்து அதிகரித்துக்கொண்டே வந்துள்ளது; அது பெல்ஜியத்திலும் பிரான்சிலும் மட்டுமல்ல. சமீப காலங்களில், குறிப்பாக UK மற்றும் US-ல், பல மதிப்புமிக்க best of பட்டியல்களில் இது இடம்பெற்றுள்ளது; அங்கு அது cult status-ஐயும் பெற்றுள்ளது.

Jeanne திரைப்படத்திற்கு முன்பாகவே, 1950-ல் பிறந்த Akerman, 1971-ல் தான் சென்றடைந்த New York நகரின் underground திரைப்பட உலகில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருந்தார். பாரம்பரிய திரைப்பட உருவாக்கத்தின் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து அவர் விடுபடுவதற்கு உதவிய ஒரு முக்கியமான உருவாக்கக் காலமாக அது அமைந்தது. அங்கு பாழடைந்த நிலையில் இருந்த ஒரு ஹோட்டலையும், அதில் தன்னுடன் வசித்தவர்களையும் அவர் படமாக்கினார். மேலும், New York நகரின் தெருக்களையும், பெல்ஜியத்தில் வீட்டில் இருந்த அவரது தாயார் அனுப்பிய கடிதங்களுடன் இணைத்துப் படமாக்கினார். அவரது திரைப்படங்கள் எப்போதும் ஆழ்ந்த தனிப்பட்டவையாக இருந்தன; மேலும், Holocaust-ல் இருந்து உயிர் தப்பியவரும், அவருக்கு உத்வேகமாக இருந்தவருமான அவரது தாயார் Nelly, அவரது படைப்புகளில் எப்போதும் முக்கிய இடம் வகித்தார்.

“பெரும்பாலும், மக்கள் ஒரு நல்ல திரைப்படத்தைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வரும்போது, தாங்கள் கவனிக்காமலேயே நேரம் பறந்துவிட்டதாகச் சொல்வார்கள். ஆனால், மக்கள் நேரம் கடந்து செல்வதை உணர வேண்டும் என்பதே எனது விருப்பம். எனவே, அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து இரண்டு மணி நேரத்தை நான் எடுத்துக்கொள்வதில்லை; அவர்கள் அந்த இரண்டு மணி நேரத்தையும் அனுபவிக்கிறார்கள்.”

Akerman ஒருபோதும் எந்த ஒரு வழக்கமான வடிவத்திற்கும் உட்படவில்லை. தான் விரும்பிய திரைப்படங்களையே அவர் உருவாக்கினார்: fiction, documentary, experimental அல்லது essay films. அவர் video மற்றும் installation art-ஐயும் உருவாக்கினார்; மேலும் ஒரு நாடகத்தையும், ‘auto-fiction’ வகையைச் சேர்ந்த இரண்டு நாவல்களையும் வெளியிட்டார்.

இந்த மிகவும் பல்வகைப்பட்ட கலைச் செயல்பாடு, Akerman-ஐ வழக்கமான ‘film auteur’ என்ற வரையறைக்குள் அடக்குவது கடினமாக்கியது. இதுவே திரைப்பட உலகில் அவர் ஓரங்கட்டப்பட்ட நிலையில் இருந்ததற்கான காரணத்தை விளக்குகிறது. ஆனால், அவரது ஆரம்ப காலத்திலிருந்தே, பல திரைப்பட ஆர்வலர்கள், காட்சிக் கலைஞர்கள் மற்றும் பிற திரைப்பட இயக்குநர்களால் அவர் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டும் பெரிதும் போற்றப்பட்டும் வந்தார். அவர்கள் அவரை புதுமையான தீவிரவாதியாகவும், நவீன பெண்ணியத் திரைப்படத்தின் முன்னோடியாகவும் கண்டனர்.

மேலும் பொதுவான பார்வையாளர்களை நோக்கிய ஒரு திரைப்படம் A Couch in New York (1996). Juliette Binoche மற்றும் William Hurt நடித்த இந்தத் திரைப்படம், உளப்பகுப்பாய்வைப் பற்றிய ஒரு சங்கடமான நகைச்சுவை.

Akerman-க்கும் அவரது கேமராவுக்கும் நகரங்கள் மீது விருப்பம் இருந்தது: Brussels, Paris, New York. ஆனால், தனது ஆவணப்படப் பணிகளுக்காக அவர் உலகம் முழுவதும் பயணம் செய்தார்: அமெரிக்காவின் தெற்கு பகுதி, மெக்சிகோ எல்லை, கிழக்கு ஐரோப்பா அல்லது இஸ்ரேல் எனப் பல இடங்களுக்குச் சென்றார். அவரது ஆவணப்படங்கள் பத்திரிகை சார்ந்தவை அல்ல; மாறாக, கலைத்தன்மையும் ஆழ்ந்து ஒன்றிணையும் தன்மையும் கொண்டவை. அவை அரிதாகவே narration அல்லது interviews-ஐ நம்பியிருக்கின்றன; ஆனால் மனிதர்களின் மற்றும் நிலப்பரப்புகளின் உருவப்படங்களால் நிரம்பியுள்ளன. அவரது fiction திரைப்படங்களில் சில நிதானமான இலக்கியத் தழுவல்களும் உள்ளன: Marcel Proust அல்லது Joseph Conrad-ன் படைப்புகள்; அவற்றில் ஒன்றை கம்போடியாவின் காட்டுப்பகுதியில் படமாக்கினார்.

“Paris-ல் கலாச்சாரம் அதிகமாக இருக்கிறது; அந்தக் கலாச்சாரம் ஒரு பெரிய, கனமான சுமையைப் போல உங்கள் தோள்களில் இருக்கிறது. இங்கே [Brussels-ல்] அது சுதந்திரமாக இருக்கிறது. ஏனென்றால், இங்கு Belgian culture என்ற ஒன்று இருந்தாலும், அது ஒரு பெரிய கலாச்சாரமாக அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை. எனவே, உண்மையில், இது Kafka-வுக்கு Czechoslovakia எப்படி இருந்ததோ அப்படிப்பட்டது. வேலை செய்வதற்கு இது ஒரு நல்ல இடம்.”

அவரது கடைசித் திரைப்படம், அவரது மிகவும் தனிப்பட்ட திரைப்படங்களில் ஒன்றாக இருந்தது: No Home Movie (2015), அவரது தாயார் தனது வாழ்க்கையின் இறுதிக் காலத்தில் இருந்தபோது எடுக்கப்பட்ட ஒரு video portrait. அதே ஆண்டில் Chantal Akerman தனது உயிரை மாய்த்துக்கொண்டார். அவரது மரணத்தின்போது Claire Denis, Apichatpong Weerasethakul, Gus Van Sant போன்ற இயக்குநர்கள் செலுத்திய அஞ்சலிகள், சமகாலத் திரைப்பட உருவாக்கத்தில் அவர் ஏற்படுத்திய தாக்கத்திற்கு சாட்சியமளித்தன.

Todd Haynes, அவரது திரைப்படங்களைப் பார்ப்பது “உங்கள் சிந்திக்கும் முறையையும், பார்க்கும் முறையையும், சினிமாவைக் கற்பனை செய்யும் முறையையும் மாற்றிவிடும் அனுபவங்களில் ஒன்று” என்று கூறினார்.

---------------------------------------------------------------

Source: BOZAR (Centre for Fine Arts, Brussels)
Published: 11 March 2024