படைப்பாற்றலைப் பணத்தால் வாங்க முடியாது — ஹயாவோ மியாசாகி

 

நேர்காணலாளரின் அறிமுகம்

1941-ல் பிறந்த ஹயாவோ மியாசாகி, உயர்நிலைப் பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில் கார்டூனிஸ்டாக வேண்டும் என்று விரும்பினார். கல்லூரிப் படிப்பை முடித்ததும், அனிமேஷன் தயாரிப்பு நிறுவனமொன்றில் சேர்ந்தார். 1984-ல் அவர் உருவாக்கிய Nausicaä of the Valley of the Wind திரைப்படம், அனிமேஷன் திரைப்படங்களுக்கான நீண்டகால சாதனையைப் படைத்தது. 1988-ல் அவர் இயக்கிய My Neighbor Totoro, அந்த ஆண்டில் அதன் பிரிவுக்குக் கிடைத்த பெரும்பாலான விருதுகளை வென்றது; அவற்றில் கல்வி அமைச்சரின் விருதும் அடங்கும். மிக நுட்பமான, கவனமான அவதானிப்புகளின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்படும் பின்னணிக் காட்சிகளுக்காகவும், அவரது சூழலியல் அணுகுமுறைக்காகவும் மியாசாகி அறி
யப்படுகிறார். இன்றைய நிலையில் அவர் பெரும் பார்வையாளர்களை ஈர்க்கும் இயக்குநராகத் திகழ்கிறார்.

திரைப்படங்களைத் தயாரிப்பதைவிட, அவற்றின் உரிமைகளை வாங்குவது மலிவாக இருக்கும் காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்கிறோம். திரைப்படம் தயாரிப்பதில் ஏற்படும் அத்தனை சிக்கல்களையும் எதிர்கொள்வதைவிட, வெளிநாடுகளில் தயாரிக்கப்பட்ட திரைப்படங்களை வாங்கிக்கொள்வது பல நேரங்களில் மிகவும் வசதியானதாகத் தோன்றுகிறது. உண்மையில், ஜப்பானியத் திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்கள் தாங்கள் விரும்பியதை ஒரு விற்பனை இயந்திரத்திலிருந்து பொருளை வாங்குவது போல எளிதாக வாங்கிவிடலாம் என்ற மனநிலைக்கு வந்துவிட்டதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. பலர் என்னிடம் நேரடியாக வந்து, “உங்களுக்குத் தோன்றியபடி எங்களுக்காக ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்குங்கள். நீங்கள் கேட்கும் தொகையை எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் தருகிறோம்” என்கிறார்கள். இன்றைய ஜப்பான் படைப்பாற்றலுக்கு ஏற்ற காலகட்டத்தில் இல்லை என்றே நான் நினைக்கிறேன்.

இன்றைய ஜப்பானியர்களுக்கு அவர்களின் மனதில் நம்பிக்கை வைக்க எதுவும் இல்லை. அவர்கள் தங்களுடைய இயற்கை மற்றும் ஆன்மீகச் சூழலிலிருந்தும் கூட தங்களை அந்நியப்படுத்திக் கொண்டுள்ளனர். ஆனால் அதனால் அவர்களுடைய நவீன தனிமனித உணர்வு, அமெரிக்கர்களும் ஐரோப்பியர்களும் போல் சுயாதீனமான, சுயமுயற்சியுள்ள வாழ்க்கை நடத்தும் அளவுக்கு வலுவாக வளர்ந்துள்ளதா? நான் அப்படி நினைக்கவில்லை. ஜப்பானியர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தங்களுடைய சோக நிலையை ஏற்றுக்கொண்டு ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பாதிக்கும் பிரச்சினைகளை நேரடியாகச் சமாளிக்க அவர்களால் முடிவதாகத் தெரியவில்லை. இத்தகைய சூழ்நிலையில், உயர் கலை மதிப்புள்ள படைப்புகள் உருவாகும் என்று நாம் எதிர்பார்க்கக் கூடாது.

இந்தச் சூழ்நிலைக்காக நான் யாரையும் குற்றம் சொல்லவில்லை. மாறாக, இது நானே கையாள வேண்டிய ஒரு பிரச்சினையாகக் கருதுகிறேன்... எனவே, இத்தகைய சூழ்நிலையிலும் எடுக்கத் தகுந்த திரைப்படங்கள் இருக்கின்றன என்ற நம்பிக்கையுடன் நான் தொடர்ந்து போராடி வருகிறேன். நாம் வாழும் காலத்தின் தன்மையை குழந்தைகள் ஏறக்குறைய இயல்பாகவே உணர்ந்து கொள்கிறார்கள். அக் குழந்தைகளுக்கு நம்பிக்கையூட்டும் வகையில் வெறும் அறிவுரைகளை வழங்குவதன் மூலம் மட்டும் நம்மால் தூண்டக்கூடிய திரைப்படங்களை உருவாக்க முடியும் என்று உண்மையாகவே எதிர்பார்க்க முடியுமா?

அதனால் நான் பல விஷயங்களைப் பற்றி சிந்திக்கிறேன். ஆனால் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு போன்ற குறிப்பிட்ட பிரச்சினைகளைப் பற்றி மக்களுக்கு அறிவுரை வழங்குவதற்காக மட்டுமே நான் திரைப்படங்களை உருவாக்குவதில்லை. இயற்கைக்கும் மனிதகுலத்திற்கும் இடையிலான நெருக்கமான உறவு, அதில் அடங்கியுள்ள ஆன்மிகத் தொடர்புகள் உட்பட, இன்றைய உலகில் வாழும் மனிதர்கள் பொதுவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு விஷயம். நாம் திரைப்படம் எடுத்தாலும் எடுக்காவிட்டாலும் அது உணரப்பட வேண்டிய ஒன்று.

குழந்தைகளுக்காக நான் உருவாக்கும் திரைப்படங்களில், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இரண்டு கருத்துகளை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறேன்: “இந்த உலகம் ஆழமானது, பல்வேறு பரிமாணங்களைக் கொண்டது, அழகானது” என்பதும், “இந்த உலகில் பிறந்திருக்கிறீர்கள் என்பதே நீங்கள் பெற்றுள்ள ஒரு அதிர்ஷ்டம்... மக்கள் தொகைப் பெருக்கம், சுற்றுச்சூழல் சீர்குலைவு போன்ற தீர்க்க முடியாதவை போலத் தோன்றும் ஏராளமான பிரச்சினைகளால் உலகம் சூழப்பட்டிருந்தாலும், நம்பிக்கை கொள்வது கடினமாக இருந்தாலும், இந்த உலகில் வாழ்வது என்பது அற்புதமான ஒன்று” என்பதும்தான்.

இதைச் சொல்வது எளிது; நடைமுறையில் செய்வது அவ்வளவு எளிதல்ல. தங்களுடைய நம்பிக்கைகள் சிதைவதைப் பார்ப்பவர்கள் குழந்தைகள் அல்ல, பெரியவர்கள்தான். எனவே திரைப்படங்களை உருவாக்குவது என்பது என்னுடனேயே நான் நடத்திக்கொள்ளும் ஒரு போராட்டமாகவும் இருக்கிறது.

ஆனால் வருத்தத்திற்குரிய வகையில், மற்றவர்கள் அனிமேஷன் திரைப்படங்களை உருவாக்கும் விதம் வேறுபட்டதாகத் தெரிகிறது. “இதுதான் இப்போதைய போக்கு... இது வெற்றி பெறும்...” என்று அவர்கள் வலியுறுத்துகிறார்கள். இப்படிப்பட்ட பொருட்களை உருவாக்குவதற்காக மட்டுமே அனிமேஷன் திரைப்படங்களைத் தயாரிக்கும் மனிதத்தன்மையற்ற வேலையில் என்னால் ஈடுபட முடியாது. ஒரு நல்ல அனிமேஷன் திரைப்படத்தை உருவாக்க குறைந்தபட்சம் ஒரு வருடத்திலிருந்து ஒன்றரை வருடம் வரை ஆகிறது; அந்தக் காலகட்டத்தில் நம்முடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கை முற்றிலுமாகப் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகிறது. நிச்சயமாக, விடுமுறைகளையும் அனுபவித்துக்கொண்டே அனிமேஷன் திரைப்படங்களை உருவாக்க முடியும். ஆனால் அதன் தரத்தில் அது பிரதிபலிக்கும். ஒரு கலைப்படைப்பு, தங்களால் முடிந்த எல்லை வரை தங்களை அர்ப்பணிக்கத் தயாராக இருப்பவர்களால்தான் உருவாக்கப்படுகிறது. வேறு எதிலும் எங்களுக்கு ஆர்வமில்லை.

இதனால்தான், ஜப்பானிய அனிமேஷன் தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் உலகம் முழுவதும் விநியோகிக்கப்பட்டாலும், அது எங்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட பெருமைக்குரிய விஷயமாகத் தோன்றுவதில்லை. ஜப்பானில் உருவாக்கப்படுவதைப் போன்ற “முரட்டுத்தனமான”, “தூண்டுதலான” அனிமேஷன் படைப்புகளை உருவாக்க வேறு எந்த நாடும் விரும்பவில்லை என்பதுதான் உண்மை. ஜப்பானியக் குழந்தைகள் உண்மையாக ரசிக்கும் ஓர் அனிமேஷன் படைப்பை நாம் உருவாக்கி, அதே படைப்பு வெளிநாடுகளிலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், அதன் காட்சிப்படுத்தும் மொழி ஒரு உலகளாவிய நிலைக்கு உயர்ந்துவிட்டது என்று நாம் சொல்லலாம்.

My Neighbor Totoro திரைப்படத்தைப் பார்த்த கொரிய அனிமேஷன் கலைஞர்கள் அதைப் பெரிதும் விரும்பியதாகக் கேள்விப்பட்டபோது நாங்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தோம். டோடோரோவைப் போன்ற கற்பனை உயிரினங்கள் தென் கொரியாவிலும் இருப்பதாக அவர்கள் கூறினார்கள். உண்மையில், கொரியாவின் கற்பனை உயிரினங்களில் ஒன்றை மாதிரியாகக் கொண்டு நாங்கள் டோடோரோவை உருவாக்கினோமா என்றும் அவர்கள் கேட்டார்கள்.

திரைப்படங்களை உருவாக்கும்போது நாம் மனதில் கொள்ள வேண்டிய இன்னும் இரண்டு விஷயங்கள் இருக்கின்றன.

முதலாவதாக, ஆக்‌ஷன் திரைப்படங்களைப் பொறுத்தவரை, கதையின் முக்கியக் கதாபாத்திரங்களின் விதியைக் — அவர்களுடைய பிறப்பு, இறப்பு உட்பட — நாம்தான் தீர்மானிக்கிறோம். பார்வையாளர்களை ஈர்ப்பதற்காக நம்முடைய விருப்பப்படி முடிவுகளை எடுக்கத் தொடங்கினால், நாம் கடவுளின் நிலையை எடுத்துக்கொள்கிறோம். அது ஒரு திரைப்பட இயக்குநருக்கு பேரழிவை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

இரண்டாவதாக, நிஜ உலகில் மனிதர்கள் விரும்பியபடி நடக்காத ஏராளமான விஷயங்கள் இருப்பதால், திரைப்படங்களில் தங்களுடைய கதாநாயகர்கள் எந்தக் கவலையும் இல்லாமல், வசதியாக வாழ்வதைப் பார்க்க அவர்கள் விரும்புகிறார்கள்.

இன்று நாம் எந்த “பிரச்சினையை” எடுத்துக்கொண்டாலும், அதை ஒரு தனி மனிதனால் தீர்த்துவிட முடியாது. அப்படியென்றால், மக்கள் ஏன் ஒன்றுகூடி பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ளக்கூடாது என்று ஒருவர் கேட்கலாம். ஆனால் இன்றைய காலகட்டத்தில், பிரச்சினைகளைத் தனிநபர்களாக எதிர்கொள்வதைவிடக் குழுவாக எதிர்கொள்வது பல நேரங்களில் இன்னும் குறைவான பலனையே தருகிறது என்பதை நாம் அறிவோம்.

இத்தகைய சூழ்நிலையில், மனித முயற்சியும் உடல் வலிமையும் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கக்கூடிய ஒரு உலகத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற ஆசை நிச்சயமாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதே. குறைந்தபட்சம், பொழுதுபோக்கிற்கான படைப்புகளை உருவாக்கும்போது எங்களுக்கு இப்படித்தான் தோன்றுகிறது. நிஜ உலகில் ஊக்கமளிக்கும் விஷயங்களைவிட நம்மைச் சோர்வடையச் செய்யும் விஷயங்களையே கண்டுபிடிப்பது எளிது. நாங்கள் நல்ல விஷயங்களைக் கண்டுபிடிக்க விரும்புகிறோம்.

நாங்கள் இயல்பாக எங்களுக்குத் தோன்றுவதை மட்டுமே செய்கிறோம். என்னுடைய படைப்புகள் ஏன் இவ்வளவு உயர்வாக மதிக்கப்படுகின்றன என்பது எனக்கே உண்மையில் தெரியவில்லை. ஆனால், தொடர்ந்து இப்படிப்பட்ட பாராட்டைப் பெறுவேன் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை.

பல முறை, பெரும் திறமையும் எதிர்காலமும் கொண்ட இளம் திரைப்பட இயக்குநர்கள் வருவார்கள் என்று நான் காத்திருந்திருக்கிறேன். அவர்களை வளர்க்கவும் முயற்சி செய்திருக்கிறேன் — ஆனால் எந்தப் பலனும் கிடைக்கவில்லை.

நானோ தொடர்ந்து திரைப்படங்களை உருவாக்கிக்கொண்டே இருக்க விரும்புகிறேன். இன்னும் எவ்வளவு காலம் என்னால் தொடர்ந்து இயங்க முடியும் என்பதும் தெரியாது; அடுத்த தலைமுறை எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும் என்பதும் எனக்குத் தெரியாது.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Pacific Friend, vol 18 no 9 (January 1991), page 7-8 [Pacific Friend is an American-language Japanese newspaper published by Jiji Gaho Sha, Inc.] Posted to Anime-l/rec.arts.anime by Robert Gutierrez, June 29, 1991 Reformatted and edited by Steven Feldman, March 19, 1992 Disclaimer © 1991 by Jiji Gaho Sha, Inc. Transcribed without permission for personal entertainment purpose only.