வெளிப்பாடுகளின் கவிஞர் – உள்ளுணர்வின் கலைஞராகிய திரைப்பட இயக்குநர்: ஜி. அரவிந்தனுடன் ஒரு நேர்காணல்

எழுபதுகளின் காலகட்டத்தில், இந்தியச் சினிமாவின் வான்வெளியில் முக்கியமான திரைப்பட இயக்குநராக ஜி. அரவிந்தன் உருவெடுத்தார். அடூர் கோபாலகிருஷ்ணனுடன் இணைந்து, மலையாளச் சினிமாவை இந்தியாவில் உயர்ந்த இடத்திற்கு கொண்டு சென்றவர்களில் ஒருவராக அவர் திகழ்கிறார். ஓவியர், கார்ட்டூனிஸ்ட், இசைக்கலைஞர், நாடக இயக்குநர் மற்றும் திரைப்பட இயக்குநர் ஆகிய பல்வேறு துறைகளில் பல ஆண்டுகளாக ஈடுபட்டு வந்துள்ளார். சுயமாகக் கற்றறிந்த கலைஞரான அரவிந்தனின் திரைப்படங்கள், திரைப்படக் கோட்பாடுகள் அல்லது பல்வேறு திரைப்படப் பள்ளிகளின் தாக்கம் மிகக் குறைவாகக் காணப்படும், சினிமாவைப் பற்றிய முற்றிலும் தனித்துவமான அணுகுமுறையால் அடையாளம் பெறுகின்றன.

இந்த நேர்காணலை சந்திரதாசன், 1989-ஆம் ஆண்டு டீப் ஃபோகஸ் இதழுக்காக ஜி. அரவிந்தனுடன் நடத்தினார்.

சந்திரதாசன்: நான் பார்த்த திரைப்படங்களில் எஸ்தப்பான் மிகச் சிறந்த படைப்பு என்று கருதுகிறேன்.

ஜி. அரவிந்தன்: பலரும் என்னிடம் அதையே கூறியிருக்கிறார்கள். தனிப்பட்ட முறையிலும், நான் மிகவும் விரும்பும் கருப்பொருள் எஸ்தப்பான் படத்தில்தான் உள்ளது.

சந்திரதாசன்: இந்தப் படத்தில் ஒரே நிகழ்வைப் பற்றி ஒரே நபர் இரண்டு வெவ்வேறு கதைகளைச் சொல்கிறார். அப்படியானால் எது உண்மை, எது தொன்மம் என்பதை நமக்குத் தெரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது.

ஜி. அரவிந்தன்: இங்கு முக்கியமான கேள்வி, எஸ்தப்பானைப் பற்றிச் சொல்லப்படும் கதைகளில் எது சரி என்பதுதான். ஒருவேளை அவை அனைத்தும் சரியாக இருக்கலாம்; அல்லது அனைத்தும் தவறாகவும் இருக்கலாம்.

சந்திரதாசன்: கேரளத்தில் எஸ்தப்பான் போன்ற உண்மையான ஒரு மனிதர் இருந்திருக்கிறாரா?

ஜி. அரவிந்தன்: எனக்குத் தெரிந்தவரை அப்படியொரு நபர் இல்லை. எஸ்தப்பான் பல்வேறு மதங்களில் நான் கேட்ட பல கதைகளிலிருந்து உருவானவர். அதனுடன் என் கற்பனையும் பெருமளவில் கலந்திருக்கிறது.

சந்திரதாசன்: அப்படியிருக்க, ஏன் அதற்கு கிறிஸ்தவப் பின்னணியைக் கொடுத்தீர்கள்?

ஜி. அரவிந்தன்: இந்தக் கதை மீனவர்களின் நம்பிக்கைகளுடனும் அவர்களின் வாழ்வியல் நடைமுறைகளுடனும் தொடர்புடையது. படத்திற்குக் கிறிஸ்தவப் பின்னணி அமைந்ததற்கு தனிப்பட்ட காரணம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் தேவாலயம், கடற்கரை, மீனவ மக்கள் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைவு இந்தப் படத்திற்கு ஒரு ஆழத்தையும் அர்த்தத்தையும் கொடுத்தது. வேறு ஏதாவது பின்னணியில் அது சாத்தியமாகாமல் இருந்திருக்கலாம்.

சந்திரதாசன்: எஸ்தப்பான் கதாபாத்திரத்தில் யதார்த்தமும் தொன்மமும் இணைந்திருக்கும் இருமையை விளக்க முடியுமா?

ஜி. அரவிந்தன்: உண்மையில் அவர் மிகவும் சாதாரணமான மனிதர். ஆனால் எஸ்தப்பானைப் பற்றி மற்றவர்கள் சொல்லும் கதைகளின் வழியாகத்தான் நீங்கள் அவரைப் புரிந்துகொள்கிறீர்கள். ஒரே கதையைப் பல விதங்களில் சொல்லும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். படத்தில் ஒரே நபர் ஒரே நிகழ்வைப் பற்றி இரண்டு கதைகளைச் சொல்கிறார். அப்படியானால் எது உண்மை, எது தொன்மம் என்பதை நம்மால் தீர்மானிக்க முடியாது. இங்கும் கேள்வி அதேதான் — எஸ்தப்பானைப் பற்றிய எந்தக் கதை சரி? ஒருவேளை அனைத்தும் சரியாக இருக்கலாம்; அல்லது அனைத்தும் தவறாகவும் இருக்கலாம்.

சந்திரதாசன்: எஸ்தப்பான் படத்தின் ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் அவரைப் பற்றிச் சொல்லப்படும் ஒரு கதையாகவே இருக்கிறது. அவற்றை ஒன்றாக எவ்வாறு இணைத்தீர்கள்?

ஜி. அரவிந்தன்: கடலிலிருந்து எஸ்தப்பான் வந்து கொண்டிருக்கும் காட்சியுடன் படம் தொடங்குகிறது. வலை பின்னிக்கொண்டிருக்கும் மீனவர்கள், “ஆஹா, என்ன ஒரு விசித்திரமான ஒளி! சூரியனே கடலிலிருந்து உதிப்பதுபோல் இருக்கிறது...” என்று தொடங்கும் ஒரு கதையைச் சொல்கிறார்கள். அந்தக் கதை முடிந்ததும் இன்னொன்று தொடங்குகிறது. “அது இருக்கட்டும், தேவாலயத்தில் உண்மையில் என்ன நடந்தது என்று பார்ப்போம்...” என்று மற்றொரு கதை ஆரம்பித்து அடுத்த கதையுடன் கலக்கிறது.

இது தொடக்கம்–நடுத்தரம்–முடிவு என்ற அமைப்பில் சொல்லப்படும் கதை அல்ல. நமது மரபில் இதை 'ஷாகா சம்க்ரமணம்' (Shakha Chamkramanam) என்று அழைக்கிறார்கள்.

முதலில் எஸ்தப்பானைப் பற்றிய எளிய கூற்றுகளுடன் தொடங்கினோம். பின்னர் எளிய கதைகள், அதன் பின் சிக்கலான கதைகள் என்று நகர்ந்தோம். கதை சிக்கலாக வளரும்போது, ஒரே நிகழ்வுக்குப் பல விளக்கங்கள் உருவாகின்றன. படகோட்டியின் கதையில் வரும் எஸ்தப்பான் இன்று மீனவர்களின் காவலராகவும் பாதுகாவலராகவும் இருக்கிறார்; அதே நேரத்தில் ஒப்பந்தக்காரரின் பேரனை காப்பாற்றும் எஸ்தப்பான் நம்மிடையே வாழும் ஒரு மனிதர்.

சந்திரதாசன்: அப்படியானால் எஸ்தப்பான் காலத்தையும் இடத்தையும் தாண்டி வாழும் ஒருவரா?

ஜி. அரவிந்தன்: ஆம். அவரிடம் ஒரு காலமற்ற தன்மை இருக்கிறது. ஒரே நேரத்தில் எர்ணாகுளத்திலும் இடுக்கியிலும் அவரைக் கண்டதாகச் சொல்கிறார்கள். ஒரு தருணத்தில் அவர் வெளியில் மறைந்துவிடுகிறார். அப்போது மக்கள் அவரைத் தேட ஆரம்பிக்கிறார்கள். அப்போது பாதிரியார், “அவர் எங்கே போய்விடப் போகிறார்? அவர் மீண்டும் நம்மிடமே வருவார்” என்று கூறுகிறார்.

படத்தின் இறுதியில் மீனவர்களின் நடனநாடகம் நடக்கிறது. கேமரா 360 டிகிரி சுற்றும்போது, அருகிலுள்ள ஒரு பாறையின் மீது எஸ்தப்பான் உறங்கிக் கொண்டிருப்பதை நாம் காண்கிறோம்.

சந்திரதாசன்: தன்னுடைய தாராளமான செயல்களால் கிராம மக்களின் அன்பைப் பெற்ற பிறகு, எஸ்தப்பான் அந்தக் கிராமத்தைவிட்டு மறைந்துவிடுகிறார்.

ஜி. அரவிந்தன்: குடும்பத்தாலும் சமூகத்தாலும் ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு பாலியல் தொழிலாளியின் துயரை எஸ்தப்பான் பகிர்ந்து கொள்கிறார். “உன் சுமையை நான் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்; என் சுமையை நீ பகிர்ந்துகொள்” என்று கூறி, தன் துணிப்பையிலிருந்து பணத்தை எடுத்து அவளிடம் கொடுக்கிறார். பின்னர் அதேபோன்ற உதவியை கிராமத்திலுள்ள மற்றவர்களுக்கும் செய்கிறார். அந்த நற்குணத்தின் மூலம் முன்பு அவரை வெறுத்தவர்கள் கூட அவரை ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகிறார்கள். அதன் பிறகு அங்கே தங்கி இருப்பதில் அவருக்கு அர்த்தமில்லை. அதனால் அவர் மறைந்துவிடுகிறார்.

சந்திரதாசன்: இறுதியில் வரும் நடனநாடகத்தைப் பற்றி விளக்க முடியுமா? அது எதைக் குறிக்கிறது?

ஜி. அரவிந்தன்: முதலில், அது நம் பகுதியில் வாழும் இலத்தீன் கிறிஸ்தவ மீனவர்களால் நிகழ்த்தப்படும் ஒரு கலைவடிவம். இரண்டாவது, அது ஒரு அற்புத நாடகம் (miracle play). அதில் ஒரு காட்சியில் ஒரு தேவதூதர் வருகிறார். எஸ்தப்பானைப் பற்றிக் கதைகள் சொன்ன அனைவரும் அந்த நாடகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

எஸ்தப்பானின் தொன்மத்தைப் புரிந்துகொள்ள இந்த நாடகம் எங்கோ ஒரு வகையில் உதவும் என்று நான் நினைத்தேன். ஏனென்றால் அந்தத் தொன்மத்தை உருவாக்குபவர்கள் பார்வையாளர்களே. ஒரு வகையில் இந்த நாடகம் முழுப் படத்தையும் தொகுத்துச் சொல்ல உதவுகிறது.

சந்திரதாசன்: உங்கள் படத்தில் வரும் கதாபாத்திரங்கள்தாமே எஸ்தப்பானை ஒரு அற்புத மனிதராக மாற்றுகிறார்கள் அல்லவா? மனிதர்கள் கதைகளை உருவாக்கி, பின்னர் அந்தக் கதைகளே அவர்களுடைய வாழ்க்கையையும் நம்பிக்கைகளையும் கட்டுப்படுத்துவது இயல்பான வாழ்க்கை உண்மையல்லவா?

ஜி. அரவிந்தன்: தாங்களே உருவாக்கிய கதைகள் மற்றும் தொன்மங்களின் வழியாக வாழும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். தொடர்ந்து வாழ்வதற்கான ஆற்றலையும் நம்பிக்கையையும் மீட்டெடுக்கும் அவர்களுடைய வழியாக அது இருக்கலாம்.

சந்திரதாசன்: எஸ்தப்பான் சமூகத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கருத்துருவாகவோ, ஒரு திரைப்படக் கதாபாத்திரமாகவோ இருந்தாலும், அவருக்குள் ஏதோ ஒரு உள் உந்துதலால் எதையோ தேடிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரைப் போலத் தோன்றுகிறார். உதாரணமாக, பங்குத் தந்தை அவரிடம் “சாதாரண வாழ்க்கை வாழ விருப்பமா?” என்று கேட்கும்போது, அவர் “வேண்டாம்; கொஞ்சம் தூபம் இருந்தால் போதும்” என்று பதிலளிக்கிறார். அப்படியானால் எஸ்தப்பான் யார்?

ஜி. அரவிந்தன்: எஸ்தப்பான் ஒரு நீதிநெறி கொண்ட மனிதர். கடலில் கற்களை வீசும் ஒப்பந்தக்காரரை அவர் கிண்டல் செய்கிறார்; நிலப்பிரபுவின் வீட்டில் ஒரு முழு விஸ்கி பாட்டிலையே ஒரே மூச்சில் குடித்துவிடுகிறார். இந்தச் செயல்களின் வழியாக அவர் ஏதோ ஒன்றைச் சொல்ல முயல்கிறார்.

ஒவ்வொரு கதையிலும் அவர் மிகவும் மனிதத் தன்மை கொண்டவராகவே சித்தரிக்கப்படுகிறார் — மக்களை நேசிப்பவர், அவர்களுடைய துயரங்களுக்கு இரக்கம் கொள்பவர். சிலர் அவரைக் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள்; சிலர் அவரைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். இருந்தாலும், பெரும்பாலானவர்களின் நினைவில் அவர் மிகுந்த கருணையுள்ள மனிதராகவே இருக்கிறார்.

சந்திரதாசன்: எஸ்தப்பான் ஒரு ஓவியராகவும் காட்டப்படுகிறார். அவர் வரையும் ஓவியங்களில் வேதனை நிரம்பிய முகங்களே மையமாக இருக்கின்றன.

ஜி. அரவிந்தன்: ஆம். அவர் கிறிஸ்தவ உருவகங்களை — கிறிஸ்து, தேவதூதர்கள் போன்ற உருவங்களை — வரைகிறார். உண்மையில் எஸ்தப்பானாக நடித்த காகநாடன் அவரே ஒரு ஓவியர். அவருடைய ஓவியங்கள் இந்தப் படத்தின் சாரத்திற்குப் பெரிதும் பங்களித்துள்ளன.

சந்திரதாசன்: எஸ்தப்பானின் வசனங்களைப் பற்றியும் சொல்ல முடியுமா? முழுப் படமும் கருப்பொருள் ரீதியாக கிறிஸ்தவச் சிந்தனைகள் மற்றும் கருத்துக்களின் அடிப்படையில் நகர்கிறது. ஆனால் எஸ்தப்பானின் உரையாடல்கள் கவித்துவமாகவும், ஒரு தாளமிக்க நாட்டுப்புற மொழிநடையை நினைவூட்டுவதாகவும் உள்ளன. பொதுவாக கிறிஸ்தவக் கருப்பொருளும் நாட்டுப்புற மொழிநடையும் ஒன்றாக இயல்பாக கலப்பதில்லை. இந்தப் படைப்பூக்கமிக்க இணைவை எப்படி உருவாக்கினீர்கள்?

ஜி. அரவிந்தன்: வசனங்களை காவாலம் நாராயணப் பணிக்கர் நாட்டுப்புறத் தாளமும் நடையும் கொண்ட மொழியில் எழுதினார். அதில் விவிலிய உருவகங்கள் அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அதனால்தான் அவை எஸ்தப்பானின் ஆளுமையுடன் இயல்பாக ஒன்றிணைகின்றன. நாட்டுப்புறத் தாளம் எஸ்தப்பானின் ஆளுமையை வலுப்படுத்துகிறது; அதே சமயம் விவிலியச் சொற்களும் உருவகங்களும் கிறிஸ்தவச் சூழலை உருவாக்கி அதைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்துகின்றன.

சந்திரதாசன்: அந்தப் படத்தின் இசையைப் பற்றி?

ஜி. அரவிந்தன்: இந்தப் படத்தின் இசை பெரும்பாலும் கடலலைகளின் ஒலியும் தேவாலயத்தில் ஒலிக்கும் கிரிகோரியன் பாடல்களும்தான். அந்த கிரிகோரியன் இசை இலத்தீன் கிறிஸ்தவர்களின் வழிபாட்டு மரபின் ஒரு பகுதியாகும்.