'போரடித்தது' என்று சொல்வது போதாது

இந்த கட்டுரை Benoit Rouilly தன்னுடைய Unspoken Cinema Blog-இல் 2010ஆம் அண்டு எழுதி வெளியிட்டதின் தமிழ் மொழிப்பெயர்ப்பு.

இந்த திரைப்பட விமர்சன சர்ச்சை பார்க்கவே ரொம்ப சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது!

இப்படிப்பட்ட விவாதங்கள்தான் திரைப்பட விமர்சகர்களின் சிறிய உலகத்தை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கின்றன: உண்மையாக சிந்திப்பவர்கள் ஒருபுறம், கூட்டத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் மறுபுறம்.

 Slow Cinema  பிரபலமாக இருக்கும் போது அதை விரும்புவது போல நடிப்பவர்களும், அதற்கு ஆதரவு குறைந்தவுடன் அதையே எதிர்க்கத் தொடங்குபவர்களும் இப்போது தங்களின் உண்மையான முகத்தை காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்த விவாதத்தில் இரண்டு வகையான கருத்துகளை பார்க்க முடிகிறது.

ஒரு பக்கம், கலைப்படங்களைப் புரிந்துகொள்ள விருப்பமில்லாதவர்கள், "திரைப்பட விமர்சகர்களே பிரச்சினை" என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்கள்.

மற்றொரு பக்கம், வணிக மனப்பான்மையுடன் செயல்படும் சினிமா இதழ்களை, உயர்ந்த ரசனையுடையவர்கள் விமர்சிக்கிறார்கள். உண்மையில் சவாலான, புதிய கலைப்படங்களுக்கு பதிலாக, பாதுகாப்பான பொதுமக்கள் ரசிக்கும் படங்களையே அவை ஆதரிக்கின்றன என்பதே அவர்களின் குற்றச்சாட்டு.

இந்த மோதல் புதிதல்ல.

ஆனால் ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், இப்படிப்பட்ட மேலோட்டமான பொதுமைப்படுத்தல்களை Film Comment மற்றும் Sight & Sound போன்ற முக்கிய சினிமா இதழ்களே கூறி வருகிறது. இவை ஆழமான சினிமாவை புரிந்துகொள்ளச் செய்ய வேண்டிய இதழ்கள்; பொதுமக்களின் ரசனைக்காக ஒரு முழு சினிமா மரபையே காரணமின்றி தள்ளுபடி செய்யக்கூடாது.

1960-ல் L'Avventura, 1974-ல் Mirror, 1983-ல் L'Argent போன்ற படங்கள் வெளியானபோது அவையும் ரசிகர்களால் கேலி செய்யப்பட்டன. இன்று அவை உலக சினிமாவின் சிறந்த படைப்புகளாகக் கருதப்படுகின்றன.

அப்படியானால், "படம் மெதுவாக இருந்தது, சலிப்பாக இருந்தது" என்று கூறும் பார்வையாளர்களின் கருத்தையே நாம் இறுதி உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா?

50 ஆண்டுகள் கழித்து ஒரு படைப்பை மேதைமையானது என்று ஏற்றுக்கொள்வது எளிது. ஆனால் அது வெளிவந்த காலத்திலேயே அதன் மதிப்பை உணர்வதுதான் உண்மையான விமர்சகரின் பணி.

திரைப்பட விமர்சகர்கள் படத்தை முழுவதும் கடிகாரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே பார்த்திருந்தால், இன்று Béla Tarr, Lav Diaz, Wang Bing, Aleksandr Sokurov, Matthew Barney போன்ற படைப்பாளிகள் உலக சினிமாவின் முக்கிய கலைஞர்களாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருப்பார்களா?

Kiarostami, Tarr, Jia Zhangke, Apichatpong Weerasethakul, Chantal Akerman, Pedro Costa, Gus Van Sant, Claire Denis போன்ற இயக்குநர்களை பெரிய விமர்சகர்கள் பாராட்டியபோது, பலர் அந்தப் படங்களை உண்மையில் புரிந்துகொள்ளாவிட்டாலும் அமைதியாக இருந்தார்கள்.

ஆனால் இன்று "Slow Cinema எல்லாம் வெறும் பாசாங்கு" என்று யாராவது சொன்னவுடன், "நானும் இதைத்தான் நினைத்தேன்" என்று சொல்ல ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

ஒரு படத்தை அதன் மெதுவான வேகத்தை மட்டும் வைத்து மதிப்பிட முடியாது. அதைவிட ஆழமான கலைத்தன்மை அதில் இருக்கலாம்.

"Philistine" (கலையுணர்வு இல்லாதவர்) என்ற சொல்லை முதலில் நான் பயன்படுத்தவில்லை.

ஒரு சாதாரண பார்வையாளருக்கு கலைப்படங்கள் பிடிக்கவில்லை என்றால் அதில் தவறில்லை. அவர்களுக்கு பொழுதுபோக்குதான் முக்கியம் என்றால் அதுவும் ஒரு ரசனை.

ஆனால் Sight & Sound போன்ற இதழின் ஆசிரியர் அப்படிச் சொன்னால் அது வேறு விஷயம்.

ஏனெனில் அந்த இதழ்கள் உலகம் முழுவதும் சினிமா ரசிகர்கள் என்ன பார்க்க வேண்டும், என்ன சிந்திக்க வேண்டும் என்பதில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. அதனால் அவர்களின் கருத்துகளுக்கு பொறுப்பும் இருக்க வேண்டும்.

"International Slow Cinema" என்று கூறப்படும் இந்த பாணி, திரைப்பட விழாக்களில் பெரும்பான்மையாகவே இல்லை.

"Slow Cinema" என்ற சொல் மிகவும் குழப்பமானது. ஒவ்வொருவரும் அதற்கு ஒவ்வொரு அர்த்தம் கொடுக்கிறார்கள்.

ஒருவருக்கு மெதுவான படம் என்றால், இன்னொருவருக்கு அது கவித்துவமான சினிமா.

அதனால் "Slow Cinema" என்று ஒரு முழு பிரிவையே நிராகரிப்பது நியாயமல்ல.

உண்மையில் இது கடினமான, அறிவார்ந்த, கவித்துவமான சினிமாவைப் பற்றிய ஒரு மறைமுக வெறுப்பையே வெளிப்படுத்துகிறது.

மேலும், சிறிய நாடுகளிலிருந்து வரும் சுயாதீன இயக்குநர்களின் படைப்புகளை மதிக்காமல், அவர்கள் செய்யும் சினிமாவை "boring" என்று தள்ளிவிடும் மனநிலையையும் இது காட்டுகிறது.

"Slow Cinema" என்ற வார்த்தையே இன்று யாருக்குப் பிடிக்காத எந்தப் படத்தையும் குறை சொல்லப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு வெற்று சொல்லாக மாறிவிட்டது.

என்னைப் பொறுத்தவரை, ஒரு சாதாரண வெளிநாட்டு கலைப்படம் கூட, மிகச் சிறப்பாக தயாரிக்கப்பட்ட ஹாலிவுட் வணிகப்படத்தைவிட அதிகமான நேர்மையையும் படைப்பாற்றலையும் கொண்டிருக்கிறது.

மேலும், கலைப்படங்களில் உண்மையான கலை வெற்றி கிடைக்கும் வாய்ப்பு, பொதுவாக ஹாலிவுட் வணிகப்படங்களைவிட அதிகம்.

நான் உயர்ந்த கலைக்கு ஆதரவாக நிற்பதில் வெட்கப்படவில்லை.

பொழுதுபோக்கை மட்டுமே எதிர்பார்க்கும் பார்வையாளர்களை கவர வேண்டும் என்ற அவசியமும் எனக்கு இல்லை.

Contemplative Cinema இன்று சிறிய வட்டாரத்தில் மட்டுமே மதிக்கப்படலாம்.

ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை, இன்றைய உலக சினிமாவில் அதுவே மிக உயர்ந்த கலை வடிவம்.