அபாஸ் கியாரோஸ்தமியும் புதிர்த்தன்மையும் - நேர்காணல்.

அபாஸ் கியாரோஸ்தமியின்  நேர்காணல்

அபாஸ் கியாரோஸ்தமியின் திரைப்படங்களைத் தொட்டுணரும்போது ஒரு ஆறுதலான மென்மை உணரப்படுகிறது. இன்றைய காலகட்டத்தில், சினிமாவின் பல முக்கிய இயக்குநர்கள் (லார்ஸ் வான் ட்ரையர், மைக்கேல் ஹானெக்கே போன்றோர்) தங்களுடைய படைப்புகளின் மீது மிகவும் உறுதியான, சில நேரங்களில் வன்முறையான கட்டுப்பாட்டை வெளிப்படுத்துகின்றனர். ஆனால் கியாரோஸ்தமி மட்டும் தனது பார்வையாளர்களை தனது சினிமாவை உருவாக்கும் நுண்ணிய அர்த்தங்களின் மங்கலான சிக்கலான பாதைகளுக்குள் சுதந்திரமாக உலவ அனுமதிப்பவராகத் தெரிகிறார். அவர்கள் தாங்களாகவே முடிவுகளுக்கு வர வேண்டும் என்று ஊக்குவிக்கிறார்.

அதனால் கியாரோஸ்தமியின் படங்களில் இயக்குநரின் கட்டுப்பாடு இல்லை என்று அர்த்தமல்ல. மாறாக, கான் திரைப்பட விழாவில் தொடர்ந்து அவருடன் போட்டியிடும் இயக்குநர்களைப் போலவே அவருடைய கட்டுப்பாடும் மிகவும் துல்லியமானது. ஆனால் அந்தத் துல்லியமான கட்டுப்பாடு, மிகவும் மென்மையான ஒரு தொடுதலாக வெளிப்படுகிறது.

இந்த மென்மையான அணுகுமுறை, Transformers போன்ற படங்களைப் பார்ப்பதுபோல் ஆர்ட் சினிமாவும் எல்லாவற்றையும் வெளிப்படையாகச் சொல்லித் தர வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு ஏமாற்றமாக இருக்கலாம். கியாரோஸ்தமியின் சமீபத்திய திரைப்படமான Like Someone in Love மயக்கமூட்டும் அழகும் மர்மமும் கொண்ட இந்தப் படம், 2012-ஆம் ஆண்டு கான் திரைப்பட விழாவில் ஒரே அளவில் பாராட்டுகளையும் எதிர்ப்புகளையும் பெற்றது.

திரைப்படத்தின் திடீர் தொடக்கமும் திடீர் முடிவும், "நான் ஒரு கதை சொல்லி அல்ல" என்று கியாரோஸ்தமி அடிக்கடி கூறுவதை அவர் வெறும் சொல்லுக்காகச் சொல்லவில்லை என்பதை தெளிவுபடுத்துகின்றன. ஆனால் இந்தத் தொடக்கத்திற்கும் முடிவிற்கும் இடையில் நிகழ்வதுதான் இந்தப் படத்தை ஆழமாகச் சிந்திக்க வைக்கும், திருப்திகரமான அனுபவமாக மாற்றுகிறது.

Like Someone in Love  திரைப்படம் அகிகோ (ரின் தகனாஷி) என்ற இளம் பாலியல் தொழிலாளியை மையமாகக் கொண்டது. அவர் வயதான பேராசிரியரான தகாஷி (ததாஷி ஒகுனோ) என்பவரின் வீட்டிற்கு அனுப்பப்படுகிறார். அகிகோவும் தகாஷியும் ஒன்றாக அதிக நேரம் செலவிடத் தொடங்கும்போது, அவர்களுக்கிடையேயான உறவின் எல்லைகள் மேலும் மேலும் தெளிவற்றதாக மாறுகின்றன.

இந்தப் படம் கியாரோஸ்தமியின் முந்தைய திரைப்படமான Certified Copy-யை நினைவூட்டினால், அது தற்செயலான ஒற்றுமை அல்ல. ஏனெனில் இந்த இரு படங்களுமே பாத்திரமேற்று நடிப்பதன் (role-playing) முக்கியத்துவத்தையும், சூழலின் (context) பொருத்தமின்மையையும் ஆராய்கின்றன.

கடந்த இலையுதிர் காலத்தில் New York Film Festival-இல் கலந்து கொள்ள அவர் நகருக்கு வந்திருந்தபோது, கியாரோஸ்தமியுடன் அமர்ந்து உரையாடும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது.

Filmmaker: காதலில் இருப்பது (being someone in love) என்பதற்கும், காதலில் இருப்பவரைப் போல இருப்பது (being like someone in love) என்பதற்கும் என்ன வித்தியாசம்?

அபாஸ் கியாரோஸ்தமி: காதலில் இருப்பது என்பதே மிகவும் கடினமாக வரையறுக்கக்கூடிய ஒன்று என்று நான் நினைக்கிறேன். அது மிகவும் தற்காலிகமான ஒரு நிலை. ஏனெனில், பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, நாம் ஒருகாலத்தில் காதலில் இருந்தோம் என்பதையே பலமுறை மறுத்துவிடுகிறோம்.

வாழ்க்கை அனுபவம் நமக்குக் கற்றுத்தருவது என்னவென்றால், "காதலில் இருப்பவரைப் போல இருப்பது" என்பதே அதிகம் உண்மையானது. ஏனெனில் எல்லாமே நிச்சயமற்றவை. இந்த உலகில் சில விஷயங்கள் நிச்சயமானவை. ஆனால் காதல் என்பது ஒளி–இருள், வாழ்க்கை–மரணம் போன்றவற்றைவிட மிகவும் கடினமாக வரையறுக்கப்படக்கூடிய ஒன்று. அதனால், "நீங்கள் காதலில் இருப்பவரைப் போல இருக்கிறீர்கள்" என்று சொல்வதே சரியானதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.

Filmmaker: இது Gilles Deleuze-இன் becoming என்ற கருத்தை நினைவூட்டுகிறது. அதாவது, நாம் ஒருபோதும் நிலையாக இல்லாமல், எப்போதும் மாற்றமடைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு ஓட்டநிலையில் (flux) வாழ்கிறோம் என்ற எண்ணம். அந்தத் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கும் நிலை உங்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு சுவாரஸ்யமாகத் தோன்றுகிறது?

கியாரோஸ்தமி: டெலூஸின் இந்தக் கருத்துடன் நான் மிகவும் நெருக்கமாக உணர்கிறேன். ஏனெனில் வாழ்க்கையில் "இருத்தல்" (being) என்பது ஒரு மாயை மட்டுமே என்று நான் நினைக்கிறேன்.

அதை நாம் ஏற்றுக்கொண்டு, நாம் எப்போதும் இரண்டு நிலைகளுக்கு இடையில் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதையும், அந்த நகர்வுதான் நம் வாழ்க்கையின் இயல்பு என்பதையும் புரிந்துகொண்டால், ஒரு நிரந்தரமான நிலையை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையை விட்டுவிட முடியும். அப்போது வாழ்க்கையை நாம் இன்னும் ஆழமாக அறிந்துகொள்ளவும், அதை இன்னும் நிறைவாக அனுபவிக்கவும் முடியும்.

Filmmaker: நீங்கள் பல்வேறு மொழிகளில் திரைப்படங்களை உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள் — அரபு, ஜப்பானியம், அதற்கு முன் வந்த திரைப்படத்தில் ஆங்கிலம், பிரெஞ்சு, இத்தாலிய மொழிகள். இவ்வளவு வேறுபட்ட கலாச்சாரங்களில் பணியாற்றும்போது, அவற்றுக்கிடையில் ஏதேனும் பொதுவான மனிதத் தன்மையை நீங்கள் கண்டறிந்தீர்களா?

அபாஸ் கியாரோஸ்தமி: மிகச் சிறந்த கேள்வி. அதுதான் என் நோக்கமாக இருந்தது என்று சொல்ல முடியாது; வெவ்வேறு கலாச்சாரங்களுக்கிடையில் ஏதாவது பொதுவான அம்சத்தைத் தேடிக்கொண்டிருக்கவில்லை. மாறாக, வேறொரு கலாச்சாரத்தில் பணியாற்றுவதன் சவால் என்னவாக இருக்கும் என்பதைத்தான் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

அந்தப் பயணத்தில் நான் திடீரென்று உணர்ந்தது, திரைப்படக் கலையின் உலகளாவிய தன்மை. எல்லா மனிதர்களும் ஒரே மாதிரி துன்பப்படுகிறார்கள், ஒரே மாதிரி மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள் என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் எனக்கு ஒருபோதும் தோன்றவில்லை. ஆனால், மொழிபெயர்ப்பு என்ற எளிய இடைமுகத்தின் மூலம் நான் அந்த மக்களை அணுகி, அவர்களிடம் ஏதாவது கேட்க முடிகிறது. அவர்கள் அளிக்கும் பதிலும் நான் எதிர்பார்த்ததற்கேற்பவே இருக்கிறது.

எங்களுக்கிடையேயான உறவு மிகவும் இயல்பாகவும் சீராகவும் உருவாகிறது. அப்போது, மொழி மற்றும் கலாச்சார வேறுபாடுகள் என்பது எளிதில் கடந்து செல்லக்கூடிய சிறிய தடைகள் மட்டுமே என்பதை உணர்கிறேன். மனிதர்கள் எங்கு வாழ்ந்தாலும், அடிப்படையில் ஒரே மாதிரியானவர்கள்தான் என்பது மிகவும் தெளிவாகிறது.

---

Filmmaker: Being (நிலையான இருப்பு) என்பதற்கு மாறாக becoming (தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கும் நிலை) என்ற கருத்தைப் பற்றி நாம் முன்பு பேசினோம். அதனுடன் தொடர்புடைய புத்தமதத்தின் mindfulness (கணநேர விழிப்புணர்வு) என்ற கருத்தைப் பற்றி உங்கள் பார்வை என்ன? இந்தப் படத்திலும், Certified Copy திரைப்படத்திலும் எனக்குத் தோன்றியது என்னவென்றால், எந்தச் சூழலாக இருந்தாலும் அந்தக் கணத்தில் முழுமையாக இருப்பதே உண்மையான இருப்பு. ஒன்று நகலா, அசலா என்பது முக்கியமல்ல; ஒரு உறவு உண்மையானதா, செயற்கையானதா என்பதும் முக்கியமல்ல. அந்தக் கணத்தில் நம் முன் இருப்பதுடன் நாம் எப்படி தொடர்பு கொள்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

கியாரோஸ்தமி: என் திரைப்படங்களில் நீங்கள் இதைப் பார்க்கிறீர்கள் என்றால், அது என் நம்பிக்கையிலிருந்தோ, அல்லது என் பின்னணியிலிருந்தோ வந்திருக்க வேண்டும்.

புத்தமதத்தில் நீங்கள் குறிப்பிடும் இந்தக் கருத்து, என் நாட்டின் ஏழு அல்லது எட்டு நூற்றாண்டு வரலாற்றின் வழியாக என்னுள் ஊட்டப்பட்ட ஒன்று. பாரசீகக் கவிஞர்களும் தத்துவஞானிகளும், நிரந்தரத்தன்மை என்ற நம்பிக்கைக்கு மாறாக, நிகழ்காலக் கணத்தை முழுமையாக அனுபவிப்பதைப் பற்றித்தான் தொடர்ந்து பேசிவந்துள்ளனர்.

நாம் நம் கலாச்சாரத்திற்கும், நாம் உருவாக்கும் படைப்புகளுக்கும் இடையிலான ஒரு இணைப்புக் கண்ணி மட்டுமே. நீங்கள் உங்கள் வாசிப்புகளையும் உங்கள் கலாச்சாரத்தையும் மேற்கோள் காட்டுவதைப் போல, என்னுள் வளர்க்கப்பட்ட இந்த உலகப்பார்வையைத்தான் என்னால் வெளிப்படுத்த முடியும். காலப்போக்கில் அது என் சொந்த பார்வையாகவும் மாறிவிட்டது.

என் படைப்புகளில் இதற்கு முரணான ஒன்றை நான் வெளிப்படுத்தியிருந்தால், இந்தப் பாரம்பரியத்திற்குத் தகுதியற்றவனாகவே இருப்பேன்.

---

Filmmaker: இந்தப் படத்திலும் உங்கள் முந்தைய படத்திலும் role-playing (பாத்திரமேற்று நடிப்பது) மிகவும் முக்கியமான இடம் பெறுகிறது. மனிதர்கள் தங்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் சில அம்சங்களை அறிந்துகொள்ள, பாத்திரமேற்று நடிப்பது உதவுகிறது என்று நினைக்கிறீர்களா?

கியாரோஸ்தமி: உங்கள் கேள்விகளை நான் மிகவும் ரசிக்கிறேன். ஏனென்றால், அவற்றிலேயே பதிலின் ஒரு பகுதி இருக்கிறது. அதனால் நானே என் பதிலைக் கண்டுபிடிக்கிறேன். உண்மையில், நம்மை நாமே அறிந்துகொள்ளும் சிறந்த வழி, நம்மை வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளில் வைத்துப் பார்ப்பதுதான். அப்போதுதான் நமக்குள் மறைந்திருக்கும் சில அம்சங்கள் வெளிப்பட்டு வளரத் தொடங்குகின்றன.

இந்தத் திரைப்படத்திலும் அதுதான் நடக்கிறது. ஒரு அந்நியரைச் சந்திக்கும் இந்த மனிதன், தனது பாத்திரத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட அம்சத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் ஆழ்த்தப்படுகிறான். அந்தத் தேர்வின் மூலம், தனக்குள்ள பொறுப்புகளை அவன் உணரத் தொடங்குகிறான். அவன் ஒரு தாத்தாவாக மாறுகிறான்; அதுவும் தனது பாத்திரத்தின் ஒரு பகுதிதான் என்பதை உணர்கிறான். அவன் தனது சொந்த வழியைக் கண்டுபிடிக்கிறான். அந்த இளைஞனுடன் பேசும் உரையாடலில் அவன் தன்னைப் பற்றிச் சிந்திக்கிறான். ஏனெனில் அந்த இளைஞன்தான், அவனுடைய பாத்திரம் என்ன என்பதை அவனுக்கே நினைவூட்டுகிறான்.

"அவளுக்கு நான் எவ்வளவு தாத்தாவோ, உனக்கும் அதே அளவு தாத்தாதான்" என்று அவன் சொல்கிறபோது, அவன் ஒரு உறுதியை ஏற்றுக்கொள்கிறான். அதே நேரத்தில் தனக்குள்ளும், நம்மிடமும் விஷயங்களைத் தெளிவுபடுத்துகிறான். பார்வையாளர்களை அவன் சாட்சிகளாக ஆக்குகிறான். அந்த இரண்டு கதாபாத்திரங்களுக்கும் தானே தாத்தா என்று பார்வையாளர்களிடம் அறிவிக்கிறான்.

---

Filmmaker: அப்படியானால், அகிகோவும் ஒரு பேத்தியின் பாத்திரத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறாள் என்று சொல்லலாமா? குறிப்பாக, திரைப்படத்தின் தொடக்கத்தில் அவள் தனது பாட்டியைக் கடந்து மீண்டும் மீண்டும் காரில் சுற்றிச் செல்லும் அந்தக் காட்சி மிகவும் வலிமையானதாகவும் மனதைத் தொடுவதாகவும் இருந்தது.

கியாரோஸ்தமி: உங்கள் உள்ளுணர்வு அபாரமானது! இந்தத் திரைப்படத்தை உருவாக்கும் முழுச் செயல்முறையிலும் அந்தக் காட்சி எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை உங்களால் கற்பனைக்கூட செய்ய முடியாது.

என் பெரும்பாலான திரைப்படங்களில், ஒரு காட்சி, ஒரு ஷாட் அல்லது ஒரு தொடர் என்னை நீண்ட காலம் துரத்திக்கொண்டே இருக்கும். அந்தக் காட்சியை உருவாக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் அந்தத் திரைப்படத்தை எடுக்கத் தொடங்குவேன். இந்தப் படத்திலும் அதுதான் நடந்தது. பதினேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தப் படத்தின் யோசனை முதன்முதலாக தோன்றியபோது, அந்த ஒரே காட்சியை உருவாக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் இந்தப் படத்தை எடுக்க விரும்பினேன். அந்தப் பெண் மூன்று முறை வட்டச் சந்திப்பைச் சுற்றி காரில் செல்கிறாள்; ஒவ்வொரு சுற்றிலும் பாட்டி நமக்கு இன்னும் நெருக்கமாகத் தெரிகிறார்; கடைசியில் அவர் யார் என்பதை நாம் உணர்கிறோம் — இந்த முழுக் காட்சியும் ஒரே ஷாட்டில் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன்.

பாட்டியை பல தடைகளுக்கிடையே, இடையூறுகளின் வழியாக மட்டுமே நாம் பார்க்க வேண்டும் என்றும் நினைத்தேன். இவை அனைத்தும் ஒரே ஷாட்டில் இருக்க வேண்டும் என்பதே என் ஆசை. பொதுவாக எனக்கு cuts பிடிக்காது. Reverse-angle shots கூட பிடிக்காது. அவை மிகவும் செயற்கையானதாகவும், பார்வையாளரிடம் உண்மையற்றதாகவும் தோன்றுகின்றன. அதனால் இந்த முழுக் காட்சியையும் நான் மிகவும் கவனமாக வடிவமைத்திருந்தேன். அது இந்தப் படத்தின் மிக முக்கியமான காட்சியாக இருந்தது. ஆனால் பதினேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்த யோசனையைக் கைவிட வேண்டியிருந்தது. காரணம், ஜப்பானில் வட்டச் சந்திப்புகள் இல்லை; பெரும்பாலான சந்திப்புகள் சதுர வடிவில்தான் இருக்கின்றன. அதனால், வட்டச் சந்திப்பில் இந்தக் காட்சியைப் படமாக்க முடியாவிட்டால் இந்தப் படத்தையே எடுக்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தேன்.

இறுதியில், அந்தக் காட்சியைத் தொகுப்பின் (editing) உதவியுடன் உருவாக்கி, படத்தை எடுத்தேன்.

---

Filmmaker: ஒரு நேர்காணலில் நீங்கள், "நான் உண்மையான அர்த்தத்தில் ஒரு கதைசொல்லி அல்ல; என் திரைப்படங்களில் கதை தொடங்குவதற்கு முன்பே ஆரம்பித்துவிடுகிறது, முடிவுக்குப் பிறகும் தொடர்கிறது" என்று கூறியிருந்தீர்கள். அப்படியானால், ஒரு திரைப்படம் முடிந்துவிட்டது என்று எப்போது தீர்மானிக்கிறீர்கள்?

கியாரோஸ்தமி: ஒரு திரைப்படத்தின் தொடக்கமும் முடிவும் இரண்டு தன்னிச்சையான தேர்வுகள் மட்டுமே.

கால்பந்து போட்டி 90 நிமிடங்கள் நீள வேண்டும் என்று யாரோ ஒரு கட்டத்தில் முடிவு செய்ததைப் போல. அது 85 நிமிடமோ 100 நிமிடமோ அல்ல. அந்த எண்ணிக்கையும் தன்னிச்சையான தேர்வே. பார்வையாளர்களின் கவனக்குவிப்பு நேரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவ்வாறு முடிவு செய்யப்பட்டிருக்கலாம். திரைப்படத்திலும் அப்படித்தான். கதைக்குள் எந்தப் புள்ளியில் நுழைவது, எந்தப் புள்ளியில் வெளியேறுவது என்பதெல்லாம் இயக்குநரின் பொறுப்பு.

---

Filmmaker: ஆனால் நீங்கள் ஒரு தலைசிறந்த திரைப்படக் கலைஞர். இந்தத் தேர்வுகள் தன்னிச்சையானவை என்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். இருந்தாலும், அந்த முடிவுகளில் உள்ளுணர்வுக்கும் முக்கியப் பங்கு இருக்கிறதே?

கியாரோஸ்தமி: நிச்சயமாக.அந்தத் தேர்வின் பொறுப்பை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்றால், இயன்றவரை மிகச் சரியான தேர்வைச் செய்ய வேண்டும்.ஒரு கதைக்குள் நுழையவும் வெளியேறவும் நூற்றுக்கணக்கான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. அவற்றில் மிகவும் தவறில்லாததாகவும், மிகவும் செயற்கையற்றதாகவும் எனக்குத் தோன்றும் புள்ளியைத்தான் நான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.உண்மையில் அது செயற்கையான தேர்வே. கதையை நான் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் நிறுத்துகிறேன். ஆனால் அது முடிந்தவரை இயல்பாக இருக்கும்படி முயற்சி செய்கிறேன்.அதைச் செய்ய உதவுவது திரைப்பட மொழியின் மீதான என் திறமை.

நீங்கள் என்னை தலைசிறந்த இயக்குநர் என்று கருதுகிறீர்களோ இல்லையோ, என் உள்ளுணர்வு, என் பார்வை, கதைசொல்லியாக நான் பெற்ற அனுபவம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான் இந்த முடிவுகளை எடுக்கிறேன்.திரைப்படத்தின் முதல் வசனம் கூட மிகவும் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.அதற்கு ஒரு சிறப்பான அர்த்தத்தை நான் வைத்திருக்கிறேன். பார்வையாளர்களில் 99 சதவீதம் பேர் அதை கவனிக்காமல் போகலாம். படத்தின் முதல் வசனம்: "நான் பொய் சொல்லவில்லை."

பிறகு, அவள் உண்மையில் பொய் சொல்கிறாள் என்பதை நாம் அறிகிறோம்.அதுவே படத்தின் தொடக்கம். அந்த முதல் வசனத்தைச் சொல்வது படத்தின் இளைய கதாபாத்திரம்.

படத்தின் இறுதி வசனத்தில், அந்த இளைஞன் வயதான மனிதரைப் பார்த்து "நீங்கள் ஒரு பொய்யர்" என்று கூறுகிறான்.

---

Filmmaker: பார்வையாளர்களைப் பற்றி நீங்கள் குறிப்பிட்டீர்கள். திரைப்படங்கள் அதிகப்படியான தகவல்களை வழங்குகின்றன; அது ஆபாசப் படங்களைப் போன்றது என்றும், திரைப்படங்கள் குறைவான தகவல்களை மட்டுமே வழங்க வேண்டும் என்றும் நீங்கள் கூறியிருக்கிறீர்கள். பார்வையாளர்களே அதிகமாகச் சிந்தித்து, புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும் என்பதே உங்கள் விருப்பம். தகவல்களை வேண்டுமென்றே மறைப்பதன் மூலம், பார்வையாளர்களுக்கு படைப்பில் பங்கேற்கும் இடத்தை உருவாக்குவது குறித்து பேச முடியுமா?

கியாரோஸ்தமி: இதைப் பற்றி என்ன சொல்ல முடியும் என்று தெரியவில்லை. இது என் உறுதியான நம்பிக்கை. உலகம் முழுவதும் உள்ள பார்வையாளர்களைப் பற்றி நான் கொண்டிருக்கும் பார்வை இதுதான்.மனிதர்களுக்கு ஆர்வம் இருக்கிறது. அறிவு இருக்கிறது. மற்ற மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் விருப்பமும் இருக்கிறது.

ஆனால் திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்களும் இயக்குநர்களும், திரையரங்கில் இருக்கும் இருக்கைகள் மனிதர்களின் சிந்தனையை சோம்பேறித்தனமாக மாற்றுவதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டவை என்று முடிவு செய்துவிட்டார்கள் போல.ஒருவர் திரையரங்கிற்குள் நுழைந்தவுடன், அவருக்கு தொடர்ந்து தகவல்களை ஊட்டிக்கொண்டே இருக்க வேண்டிய அறிவற்ற நுகர்வோராக அவர் மாற வேண்டும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.

ஆனால் அதே மனிதர்கள் திரையரங்கிலிருந்து வெளியே வந்தவுடன், அடுத்த வீட்டினரைப் பற்றி ஆர்வமாக யோசிக்கிறார்கள்.அவர்கள் சகோதரர்களா, கணவன்–மனைவியா, எவ்வளவு வயது, என்ன வேலை செய்கிறார்கள் என்று ஊகிக்கிறார்கள்.ஒருவரையொருவர் பற்றி இயல்பாகவே ஆர்வம் கொள்கிறார்கள்; யாரும் தகவல்களை விளக்கிக் கொடுக்காமல் அவர்கள் மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

அப்படியிருக்க, சினிமாவில் மட்டும் ஏன் அது வேறுபட வேண்டும்?

நிஜ வாழ்க்கையில், ஒருவரின் துணை தொலைபேசியில் பேசும்போது, அவர் சொல்லும் முதல் வார்த்தையிலேயே அவருடைய மனநிலையை நம்மால் உணர முடிகிறது.என் திரைப்படங்களில், இயன்றவரை மிகக் குறைவான தகவல்களையே நான் பார்வையாளர்களுக்குக் கொடுக்க முயற்சிக்கிறேன்.உண்மையில், அந்தக் குறைவான தகவல்கூட, நிஜ வாழ்க்கையில் கிடைப்பதைவிட அதிகம்தான்.நான் கொடுக்கும் அந்தச் சிறிய தகவலுக்கே பார்வையாளர்கள் நன்றியுடன் இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.நிஜ வாழ்க்கையில் அவர்கள் காட்டும் அதே ஆர்வத்துடனும், அதே துப்பறியும் மனப்பான்மையுடனும் என் திரைப்படங்களைப் பார்க்க வந்தால், என் வேலையே மிகவும் எளிதாகிவிடும்.

This is a Tamil translation of the interview given by Abbas Kiarostami to Filmmaker magazine in 2013. The translation was initially produced using an online translation tool and has been carefully reviewed, compared with the original text, and thoroughly edited to ensure accuracy, clarity, and fidelity to the source.